Όταν ο «ταλαντούχος» Milo Yiannopoulos έγινε παράτυπος μετανάστης
Υπάρχει μια ιδιαίτερη ειρωνεία στη σύλληψη του Milo Yiannopoulos από την ICE. Όχι απλώς επειδή ένας από τους πιο θορυβώδεις υποστηρικτές της σκληρής μεταναστευτικής πολιτικής των ΗΠΑ βρίσκεται τώρα ο ίδιος υπό κράτηση και αντιμέτωπος με απέλαση.
Αλλά επειδή η ιστορία του θέτει ένα πολύ πιο ενδιαφέρον ερώτημα: πιστεύουμε πραγματικά στους κανόνες που απαιτούμε να εφαρμόζονται στους άλλους;
Ο Γιαννόπουλος υπήρξε κάποτε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της αμερικανικής εναλλακτικής Δεξιάς. Ευφυής, εξαιρετικά ετοιμόλογος, προκλητικός μέχρι αυτοκαταστροφής, έχτισε την καριέρα του πάνω στην ικανότητά του να εντοπίζει τις αντιφάσεις των αντιπάλων του – και να τις μετατρέπει σε θέαμα.
Είχε, όμως, και ένα ακόμη πολιτικό πλεονέκτημα: ήταν ο ίδιος μια κινούμενη αντίφαση.
Ανοιχτά ομοφυλόφιλος επί χρόνια, παντρεμένος το 2017 με άνδρα τον οποίο είχε περιγράψει ως μαύρο και μουσουλμάνο, μπορούσε να εξαπολύει μύδρους εναντίον της woke κουλτούρας, της πολιτικής ορθότητας, του φεμινισμού και των πολιτικών ταυτότητας χωρίς να χωρά εύκολα στην καρικατούρα του λευκού, ετεροφυλόφιλου συντηρητικού που αντιδρά σε οτιδήποτε διαφορετικό από τον ίδιο.
Αυτό ακριβώς ήταν και το ισχυρότερο όπλο του. Όταν κατηγορούνταν για ρατσισμό, μισογυνισμό ή εχθρότητα απέναντι στους ΛΟΑΤΚΙ, μπορούσε να δείξει την ίδια του τη ζωή και να απαντήσει, περίπου: «δεν έχω πρόβλημα με το ποιος είσαι· έχω πρόβλημα με την πολιτική που ασκείται στο όνομά σου».
Η κριτική που δεν ήταν όλη παράλογη
Και εδώ βρίσκεται ίσως ο λόγος για τον οποίο ο Γιαννόπουλος απέκτησε κάποτε πολύ μεγαλύτερη επιρροή από όση θα δικαιολογούσε ένας απλός επαγγελματίας προβοκάτορας.
Πίσω από τις υπερβολές, τις προσβολές και τις ακραίες θέσεις του, πατούσε πάνω σε μια πραγματική συζήτηση που έκτοτε απασχόλησε πολύ σοβαρότερους ανθρώπους: πώς διορθώνεις δεκαετίες διακρίσεων χωρίς να θεσμοθετήσεις νέες;
To woke κίνημα και οι πολιτικές DEI γεννήθηκαν από ένα υπαρκτό πρόβλημα. Γυναίκες, φυλετικές μειονότητες και άλλες ομάδες είχαν επί δεκαετίες μικρότερη πρόσβαση σε πανεπιστήμια, θέσεις εργασίας και κέντρα εξουσίας. Η πρόθεση ήταν να ανοίξουν πόρτες που επί χρόνια παρέμεναν κλειστές.
Το πρόβλημα άρχισε όταν η προσπάθεια για ισότητα ευκαιριών μετατράπηκε σε λογική αριθμητικών στόχων και ταυτότητας – που έπρεπε να επιτευχθούν «τώρα». Όταν δηλαδή το φύλο, η καταγωγή, το χρώμα του δέρματος ή ο σεξουαλικός προσανατολισμός, αντί να πάψουν να αποτελούν κριτήριο αξιολόγησης, μετατρέπονταν σε σχεδόν αποκλειστικό κριτήριο – απλώς με αντίστροφο πρόσημο.
Ο Γιαννόπουλος πήρε αυτή την υπαρκτή αντίφαση, την τέντωσε στα άκρα και έχτισε πάνω της μια ολόκληρη περσόνα.
Μέχρι… που άλλαξε περσόνα. Τα τελευταία χρόνια δήλωνε «πρώην gay», στράφηκε στον Καθολικισμό και παρουσίασε τον πρότερο βίο του ως κάτι από το οποίο έπρεπε να απομακρυνθεί «για να μην πάει στην Κόλαση». Ο Μάιλο άλλαζε. Η ανάγκη του να προκαλεί όχι.
Next14_Day1_pic by Thomas Fedra/ Wikimedia CommonsΈνα πράγμα έμεινε σταθερό
Σε ένα ζήτημα πάντως παρέμενε σταθερός. Στο μεταναστευτικό και στην προάσπιση της σκληρής έως απάνθρωπης γραμμής.
Υποστήριξε την ICE και τις μαζικές απελάσεις, φτάνοντας το 2025 να ζητά σημεία ελέγχου σε όλες τις εισόδους των σούπερ μάρκετ, σε πρατήρια καυσίμων, εμπορικά κέντρα, διασταυρώσεις και δημόσια κτίρια, με επιτόπου απέλαση όσων δεν μπορούσαν να αποδείξουν ότι βρίσκονται νόμιμα στις ΗΠΑ.
Η βασική ιδέα πίσω από τη θέση αυτή δεν είναι δύσκολο να διατυπωθεί: ένα κράτος έχει σύνορα, δεν είνι «μπάτε σκύλοι, αλέστε». Έχει νόμους. Αποφασίζει ποιος μπορεί να εισέλθει, υπό ποιες προϋποθέσεις και για πόσο μπορεί να παραμείνει.
Μόνο που υπάρχει μία μικρή λεπτομέρεια. Οι κανόνες, για να είναι κανόνες, πρέπει να ισχύουν και για τον ίδιο.
Ο «ταλαντούχος» κ. Γιαννόπουλος είναι Βρετανός. Και εισήλθε νόμιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2019. Σύμφωνα με τις αμερικανικές αρχές, όμως, παρέμεινε στη χώρα κομματάκι παραπάνω, παραβιάζοντας στη τους όρους της νόμιμης εισόδου του. Δεν εμφανίστηκε στη σχετική ακρόασή του για παράταση της παραμονής και εκδόθηκε τελική απόφαση απομάκρυνσής του.
Και κάπως έτσι, στις 27 Αυγούστου, οι άνθρωποι της ICE που ο ίδιος ήθελε στις εισόδους των σούπερ μάρκετ τον περίμεναν στο αεροδρόμιο της Νέας Ορλεάνης. Αυτή τη φορά δεν ζητούσαν τα χαρτιά κάποιου Μεξικανού εργάτη. Ζητούσαν τα δικά του.
Department of Homeland Security/Handout via REUTERSΤο πραγματικό τεστ
Θα ήταν πολύ εύκολο να αντιμετωπίσει κανείς την ιστορία με χαιρεκακία και να απολαύσει την ειρωνεία. Αλλά έτσι χάνεται το ενδιαφέρον κομμάτι της.
Γιατί η «υπόθεση Milo Yiannopoulos» είναι μια σχεδόν τέλεια μικρογραφία ενός προβλήματος πολύ μεγαλύτερου από τον ίδιο.
Όλοι αγαπάμε τους κανόνες όταν προστατεύουν εμάς και περιορίζουν τους άλλους. Την αξιοκρατία όταν θεωρούμε ότι εμείς είμαστε οι άξιοι. Την ελευθερία του λόγου όταν ο λόγος που απειλείται είναι ο δικός μας. Την αυστηρή εφαρμογή του νόμου όταν αυτός που συλλαμβάνεται βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πολιτικής, κοινωνικής ή πολιτισμικής γραμμής.
Η δύσκολη στιγμή έρχεται όταν αλλάζουν οι θέσεις. Όταν ο κανόνας που χειροκροτούσες εφαρμόζεται πάνω σου. Εκεί ξεχωρίζει η αρχή από το συμφέρον.
Αν πιστεύεις ότι η παράτυπη παραμονή σε μια χώρα πρέπει να οδηγεί σε απέλαση, τότε ο κανόνας δεν μπορεί να αλλάζει ανάλογα με το αν ο άνθρωπος που βρίσκεται χωρίς νόμιμο καθεστώς είναι φτωχός Μεξικανός εργάτης, Αφρικανός μετανάστης, μουσουλμάνος από τη Μέση Ανατολή ή Βρετανός, επαγγελματίας τρολ με εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους.
Διαφορετικά δεν υπερασπίζεσαι τον νόμο. Υπερασπίζεσαι απλώς έναν νόμο για τους άλλους.
Γι’ αυτό και το πιο ενδιαφέρον πράγμα που θα μπορούσε να κάνει τώρα ο Μάιλο Γιαννόπουλος δεν είναι να καταγγείλει την ICE. Είναι να την υπερασπιστεί.
Να πει ότι οι αμερικανικές αρχές κάνουν ακριβώς αυτό που τόσα χρόνια ζητούσε ο ίδιος: εφαρμόζουν τον μεταναστευτικό νόμο ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται απέναντί τους. Μπορεί να αμφισβητήσει τα πραγματικά περιστατικά, να ασκήσει κάθε ένδικο μέσο που δικαιούται και να ζητήσει να παραμείνει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό είναι δικαίωμά του. Αλλά αν τελικά αποδειχθεί ότι πράγματι δεν είχε δικαίωμα να βρίσκεται στη χώρα, τότε απομένει μία πολύ απλή ερώτηση. Ισχύουν, αγαπητέ Μάιλο, οι κανόνες και για σένα;
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
