Τι συμβαίνει στη Γαλλία και οι μαθητές των Λυκείων έχουν ξεσηκωθεί; Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα ,με βίαιο τρόπο; Πώς και γιατί έχει λάβει εθνική διάσταση μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, μια διαμαρτυρία που ξεκίνησε στις 21 Σεπτεμβρίου σε ένα λύκειο στα περίχωρα του Παρισιού;
Οι διαδηλώσεις ήταν σε μεγάλο βαθμό ειρηνικές, αλλά σε πολλά μέρη ξέσπασαν συγκρούσεις με την αστυνομία , πυρκαγιές και έγιναν πολυάριθμες συλλήψεις. Όσο και αν οι πολιτικοί παραμένουν έκπληκτοι και εξοργισμένοι από την έκταση αυτής της διαμαρτυρίας των μαθητών λυκείου, η κινητοποίηση πηγάζει από πολύ συγκεκριμένα προβλήματα στην σχολική εμπειρία: τάξεις υπερπλήρεις, έλλειψη καθηγητών , σχολικά κτίρια που χρειάζονται επισκευή, ανεπαρκείς υπηρεσίες.
Οι ίδιοι οι νεαροί διαδηλωτές κάνουν λόγο για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αφέθηκε να σαπίσει.
Πίσω από αυτά τα αιτήματα, ωστόσο, κρύβεται μια βαθύτερη ανησυχία των μαθητών: να μπορούν να απολαμβάνουν τους σχολικούς χώρους όπου περνούν ένα κρίσιμο μέρος της ζωής μας, με επαρκείς συνθήκες για μάθηση και ανάπτυξη.
Για τους έφηβους, το σχολείο δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου αποκτούν γνώσεις: είναι μια από τις κύριες υποδομές μέσω των οποίων εισέρχονται στην ενήλικη ζωή. Είναι επίσης ένα από τα θεμελιώδη εργαλεία για την κοινωνική και επαγγελματική τους αποκατάσταση.
Αγνοώντας πλήρως τη φύση των αυθόρμητων εξεγέρσεων των μαθητών, η γαλλική κυβέρνηση επιδίδεται πάντως σε θεωρίες συνωμοσίας. Υποστηρίζει ότι το κόμμα «Ανυπότακτη Γαλλία»του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ενορχήστρωσε την εξέγερση των λυκείων. Τα κοινωνικά δίκτυα μπορούν να έχουν επιταχύνει τη διαμαρτυρία, τα πολιτικά κόμματα μπορούν να προσπαθήσουν να την κατευθύνουν και οι αντιπαραθέσεις με την αστυνομία μπορούν να την ριζοσπαστικοποιήσουν. Αλλά αυτό δεν αλλάζει και δεν πρέπει να επισκιάζει τα υποκείμενα κίνητρα των μαθητών .
Η πρόσβαση στο μέλλον
Γιατί η μαθητική εξέγερση αφορά το ίδιο το μέλλον των παιδιών. Το ζήτημα, δεν είναι μόνο η ποιότητα της σχολικής εκπαίδευσης, αλλά οι πραγματικές συνθήκες πρόσβασης στο μέλλον. Παράλληλα με τα παράπονα για το σχολείο, υπάρχουν φόβοι που εκτείνονται πολύ πέρα από το σχολικό σύστημα: ο αντίκτυπος της τεχνητής νοημοσύνης στις θέσεις εργασίας και η αβεβαιότητα σχετικά με τις μελλοντικές ευκαιρίες.
Η γαλλική κυβέρνηση προσπαθεί βέβαια να συγκρατήσει τις δημόσιες δαπάνες, παλεύοντας με ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνά το 122% και ένα έλλειμμα πάνω από 5,5%.
Αλλά, αν αυτή η συγκράτηση δαπανών καταλήξει να περιορίσει τις επενδύσεις στην εκπαίδευση και τις ευκαιρίες για τους νέους, κινδυνεύει να προκαλέσει συνεχείς εκρήξεις.
Να ακουστεί η φωνή τους
Οι νέοι θεωρούν από αυτές τις εμπειρίες ότι για το κράτος, η εκπαίδευση και η ανάπτυξή τους δεν φαίνεται να αποτελούν προτεραιότητα. Η χώρα έχει άλλα επείγοντα ζητήματα, άλλα μέτωπα στα οποία πρέπει να επικεντρώσει τους πόρους και την προσοχή. Η απαίτηση «να ακουστεί η φωνή τους» είναι από τα βασικά συνθήματα των μαθητών. Τονίζουν την ανάγκη να γίνονται σεβαστοί και να λαμβάνονται υπόψη, να αναγνωρίζονται ως συνομιλητές του συστήματος εκπαίδευσης.
Αυτή είναι μια γενιά που δεν θέλει απλώς να προσαρμοστεί σε έναν κόσμο που δεν αναγνωρίζει ως δικό της. Απαιτεί, ουσιαστικά, να είναι σε θέση να χτίσει την είσοδό της στην ενηλικίωση σε πιο στέρεες βάσεις. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλώς να ζητήσουμε από τους νέους να έχουν μεγαλύτερη πίστη στο μέλλον. Πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες που να καθιστούν αυτή την πίστη, λογική. Το σχολείο είναι ένα από τα πρώτα μέρη όπου αυτή η υπόσχεση πρέπει να γίνει συγκεκριμένη.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
