Το κράτος χρωστάει στον ιδιωτικό τομέα 3,8 δισ. ευρώ, εκ των οποίων το 1 δισ. είναι επιστροφές φόρων (ΦΠΑ κ.λπ.), και το παράδοξο είναι ότι την ίδια στιγμή εμφανίζουμε θηριώδη πλεονάσματα στον προϋπολογισμό.
Η αντινομία αυτή γίνεται περισσότερο εκκωφαντική όταν συμπληρώνεται από παρατηρήσεις του στιλ: τα ελληνικά ομόλογα είναι σε καλύτερη θέση από τα αντίστοιχα των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Γερμανίας, λες και τα υψηλότερα επιτόκια που δίνουν αυτές οι χώρες συνιστούν αυτόματα εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία.
Αν ήταν έτσι, οι επενδυτές (όχι της Golden Visa) θα έκαναν ουρές στα σύνορα για να μπούνε και τότε θα είχαμε εμπορικά πλεονάσματα αντί ελλειμμάτων στο εξωτερικό ισοζύγιο, που δεν μπορούν να εξισορροπήσουν οι εισπράξεις από τον τουρισμό. Και αν είχαμε πλεονάσματα στο εξωτερικό ισοζύγιο, η εικόνα της χώρας θα ήταν διαφορετική και αντί να τρέχει η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες να ζητάει εξαιρέσεις δαπανών, θα μπορούσε στο εσωτερικό με μια απόφαση να μειώνει το κόστος της ενέργειας για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά επεμβαίνοντας στους φόρους που είναι στον Θεό…
Και τα όσα λέμε για τα ομόλογά μας που είναι καλύτερα από εκείνα των άλλων, ας μην τα λέμε και συχνά, γιατί σήμερα η αύξηση των επιτοκίων οφείλεται κυρίως στον πληθωρισμό (και όχι σε αθέτηση πληρωμής υποχρεώσεων), που διαβρώνει την αγοραστική αξία του χρήματος. Κι αυτοί που το διαθέτουν σε ποσότητες, αρνούνται να παίρνουν επιτόκια κάτω από τον πληθωρισμό.
Και πληθωρισμό 4,2% θα έχει και η Ελλάδα το 2026 μας είπε το ΔΝΤ, ενώ το επιτόκιο των δεκαετών αγγίζει το 4,4%, κάνοντας ασύμφορο τον δανεισμό μας, που ευτυχώς είναι ακόμα μικρός σε ετήσια βάση.
Στο ρίσκο, βέβαια, είμαστε καλύτερα, για καθαρά συγκυριακούς όμως λόγους. Σε ύψος κρατικού χρέους 427 δισ. ευρώ, μόνο τα 100 δισ. διαπραγματεύονται σήμερα στις αγορές και απ’ τα οποία τα 35 τα έχουν ελληνικές τράπεζες. Τα άλλα 250 τα χρωστάμε σε φορείς της Ε.Ε. και είναι παρκαρισμένα, ενώ έχουμε και 65 δισ. που δανειζόμαστε από τους δικούς μας φορείς (ΕΦΚΑ, ΑΚΑΓΕ, ΟΤΑ κ.λπ.) με 15νθήμερα repos.
Ο πληθωρισμός μειώνει τον λόγο χρέος προς ΑΕΠ, αλλά αυτή η μείωση μας κοστίζει πανάκριβα. Γιατί ταυτόχρονα μειώνει την αγοραστική δύναμη της κοινωνίας (που πάμε με επιδόματα να αντιμετωπίσουμε), αλλά και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, που καταγράφεται με άνοιγμα στο εξωτερικό ισοζύγιο, με τον ιδιωτικό τομέα να φέρει ακέραιο το βάρος για να κλείσει η τρύπα.
Και όσο το κράτος θέλει έσοδα για να μπορεί να ξοδεύει, ο ιδιωτικός τομέας θα στενάζει κάτω από τις φοροεπιδρομές και τη γραφειοκρατία, που είναι και η γαρνιτούρα που εκκολάπτει τη διαφθορά, ενώ η ανάπτυξη -όποια και να είναι η κυβέρνηση- θα είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
