Σεβασμός
Παρασκευή, 20 Μαρτίου, 11 το πρωί και το κρύο στο κέντρο της Αθήνας, ξυρίζει! Όσοι (λιγοστοί) έχουν επιλέξει να κινηθούν με τα πόδια, μάλλον επιταχύνουν για να ζεσταθούν. Μάρτης γδάρτης, λένε οι παλιοί και έχουν δίκιο.
Στην πλατεία Κοραή, ωστόσο, το θέαμα μοιάζει σχεδόν εκτός πραγματικότητας: Όπου και αν κοιτάξει ο αμύητος και αδαής πεζός, θα δει τριγύρω του ηλικιωμένους με πανό και σημαίες! Στο βάθος, στην πλατεία Κλαυθμώνος, σταματούν για λίγο για να αφήσουν και άλλους διαδηλωτές, πούλμαν από όλη την Ελλάδα! Λες και ο χρόνος σταμάτησε και οι διαδηλωτές των 80’s και των 90’s, επέλεξαν να κάνουν άλλη μία (τελευταία;) βόλτα στο κέντρο της πόλης. Έτσι, για να δείξουν ποιοι είναι και πόσο μετράνε!
Η πανελλαδική συγκέντρωση των συνταξιούχων, προφανώς και δεν αντέχει σε αστεϊσμούς, ούτε σε κακόγουστο χιούμορ. Η αξιοπρέπειά τους, είναι αδιαπραγμάτευτη. Το ίδιο αταλάντευτη όμως, είναι και η απαίτησή τους για σεβασμό. Πρόκειται ίσως για τη μεγαλύτερη απώλεια που έχουν υποστεί, εκτός από το εισόδημα που έχασαν κατά την περίοδο των Μνημονίων. Νιώθουν ότι δεν τους σέβονται και γι’ αυτό επιλέγουν να αντιδράσουν. Δυναμικά. Με όση δύναμη τους έχει απομείνει. Δεν είναι δα και νέοι. Ίσως όχι νέοι στο σώμα. Αλλά σίγουρα νέοι στην ψυχή.
Με τέτοιο κρύο, θα περίμενε κανείς η συγκέντρωση να πραγματοποιηθεί μεταξύ «συγγενών και φίλων». Το ακριβώς αντίθετο! Η κεφαλή της πορείας βρισκόταν στην Πανεπιστημίου και Σίνα και η «ουρά» περίμενε να ξεκινήσει στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη, στην Παλιά Βουλή. Και πιστέψτε μας: Οι συνταξιούχοι δεν αφήνουν μεγάλες αποστάσεις στα μπλόκα τους, δεν «κλέβουν»…
Το μήνυμα που έστειλαν προς την πολιτική ηγεσία ήταν ξεκάθαρο: Εννοείται πως θέλουν πίσω την 13η και τη 14η σύνταξή τους. Εννοείται πως απαιτούν καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και παροχές Υγείας. Εννοείται πως στενάζουν υπό το βάρος της ακρίβειας και ζητούν αυτό να διορθωθεί. Όμως, το κυρίαρχο είναι ο σεβασμός.
Όσο περιμένουν (ορισμένοι πάνω από μια δεκαετία) για να λάβουν τα αναδρομικά που τους έχουν επιδικαστεί και δεν τους αποδίδονται, νιώθουν ότι δεν τους σέβονται. Όσο τους χορηγούν επιδόματα (και αυτά στους μισούς, όχι σε όλους), πιστεύουν ότι τους κοροϊδεύουν. Όσο οι αυξήσεις που τους χορηγούνται είναι μικρότερες από τον πληθωρισμό, τόσο αισθάνονται αδικημένοι. Ακόμα χειρότερα, εκείνοι που έχουν ακόμα Προσωπική Διαφορά και έχασαν όλες τις αυξήσεις της προηγούμενης τριετίας. Για να λάβουν, φέτος, τη μισή (1,2%) από την αύξηση που πήραν όλοι οι υπόλοιποι (2,4%).
Με τέτοια συμπεριφορά από την Κυβέρνηση, δεν πρέπει να απορεί κανείς που «πλημμύρισε» η Αθήνα την περασμένη Παρασκευή, από συνταξιούχους που βγήκαν στους δρόμους. Διεκδικούν σεβασμό, τον δικαιούνται απόλυτα και τελικά, θα τον κερδίσουν. Άλλωστε, εκείνοι έχουν μάθει να αγωνίζονται, χωρίς να έχουν δεδομένο ότι θα νικήσουν. Ξέρουν ότι η μοναδική χαμένη μάχη, είναι εκείνη που δεν δόθηκε. Γι’ αυτό και θα καταφέρουν να κερδίσουν το σεβασμό όλων. Το αξίζουν.
