Στα μεγάλα λόγια είμαστε πρώτοι
Ενώ ο Σολωμός έλεγε ότι εθνικό είναι το αληθές, εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες το έχουμε μετασχηματίσει σε: εθνικό είναι ό,τι συμφέρει κάθε φορά το κόμμα, τη δική μας κυβέρνηση, τη δική μας ιδεολογία, την τσέπη μας και πάει λέγοντας. Εξ ου και το χάλι μας το ασυμμάζευτο!
Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό ντοκιμαντέρ για τα Ίμια παίζονται στις τηλεοράσεις, με πρωταγωνιστές να καταθέτουν απόψεις για το τι έγινε και έπεσε το ελικόπτερο, γιατί δεν κάναμε πόλεμο να «συντρίψουμε» τους Τούρκους κ.λπ.
Προχθές, στη Βουλή, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ., Μακάριος Λαζαρίδης, σε μια επιθετική αποστροφή του λόγου του επιτέθηκε στην τότε κυβέρνηση Σημίτη, λέγοντας ότι η στάση της ήταν η αφορμή για το γκρίζο χρώμα.
Ο Παύλος Χρηστίδης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, του ζήτησε να πάρει πίσω τα περί γκρίζου χρώματος, σημειώνοντας ότι ποτέ καμία ελληνική κυβέρνηση δεν έχει αποδεχθεί ότι υπάρχει γκρίζα κυριαρχία ελληνικού εδάφους.
Αν παραβλέψουμε το θλιβερό του πράγματος, όπου δύο κοινοβουλευτικοί ανταλλάσσουν αιχμές για κάτι που μας πονάει όλους, δίκιο έχουν και οι δύο. Μπορεί η Ελλάδα να μη δέχθηκε ποτέ τις τουρκικές διεκδικήσεις, αυτές όμως υπάρχουν.
Το θέμα είναι πώς τις διαχειριζόμαστε και τι κάνουμε για να τους κόψουμε τον βήχα. Εκείνοι που λένε ότι θα έπρεπε στα Ίμια να κάνουμε πόλεμο, γιατί είχαμε υπεροπλία με πυραύλους Exocet και περισσότερα πλοία σε καλύτερες θέσεις, βλέπουν μόνο ένα κομμάτι του όλου. Αν όντως η τότε κυβέρνηση επέλεγε να χτυπήσει τους Τούρκους, ήταν οι Έλληνες σε θέση το άλλο πρωί να σηκώσουν ό,τι θα ακολουθούσε; Ρητορικό το ερώτημα, αλλά -όπως είπε κι ο Θ. Πάγκαλος πολλά χρόνια μετά το επεισόδιο- στην περιοχή υπήρχαν πλοία ηλεκτρονικού πολέμου των ΗΠΑ που με τα μέσα που διέθεταν θα εξουδετέρωναν τους πυραύλους και από τις δύο πλευρές για να αποφευχθεί ο πόλεμος.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή, αν σκεφτούμε ότι στα 30 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τότε η Τουρκία έχει φτιάξει μια ισχυρή αμυντική βιομηχανία, ενώ εμείς αγοράζουμε από το ράφι, φοβόμαστε τη συμμαχία με το Ισραήλ και ούτε θέλουμε να στείλουμε ειρηνευτικό σώμα στην Ουκρανία (εθελοντές επαγγελματίες δηλαδή, που θα αποκτούσαν εμπειρία) γιατί θα αντιδράσουν οι μονίμως αντιδρούντες…
Και από την άλλη, βέβαια, πατριωτισμός δεν είναι οι φωνές και τα ζήτω με τους συναισθηματισμούς της στιγμής, αλλά η προπαρασκευή. Είναι η αθόρυβη ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, η δημιουργία ισχυρής οικονομίας, το χτίσιμο αμυντικής βιομηχανίας, η προσέλκυση επενδύσεων (πραγματικών και όχι εικονικών), η αντιμετώπιση του δημογραφικού και πολλά άλλα που θα κάνουν τη χώρα φιλική κατ’ αρχήν στους Έλληνες.
Όταν γραφτεί η ιστορία για τα Ίμια, ίσως δούμε πράγματα που δεν θα βάζει ο νους μας, αλλά θα επιβεβαιώνουν το πόσο εύκολα εμείς οι Έλληνες βγάζουμε ο ένας το μάτι του άλλου για ιδιοτελή συμφέροντα. Κι αυτό το ξέρουν καλά εχθροί και σύμμαχοι.
