«…Στη χώρα μας, έχουμε το δράμα μέσα μας πολύ έντονα…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη

Οι «Τερμίτες», ένα έργο για τους αόρατους ήρωες της αναπηρίας -τους φροντιστές, ανεβαίνει για δυο ακόμα παραστάσεις, τις Κυριακές 1 και 8 Μαρτίου, στη σκηνή του ίσον· η σύλληψη και η σκηνοθεσία είναι του Παναγιώτη Καστρίτση -που μαζί με τη Δανάη Ντέμου υπογράφουν και το κείμενο  [Μελενίκου 33, Βοτανικός].

Μια τριαντατριάχρονη γυναίκα ζει με τον αδερφό της, που είναι εκ γενετής ανάπηρος. Η ζωή και η καθημερινότητά της περιστρέφονται γύρω από τις ανάγκες του αδερφού της, μέχρι τη στιγμή που στη ζωή τους μπαίνει ένας απολυμαντής, για να καθαρίσει το σπίτι τους από τους τερμίτες.

Στις μέρες μας, στη χώρα μας, όταν ένα μέλος της οικογένειας βιώνει μια σοβαρή κατάσταση ασθένειας ή αναπηρίας, στις περισσότερες περιπτώσεις την αποκλειστική του φροντίδα αναλαμβάνει ένα άλλο μέλος της οικογένειας.

Οι «Τερμίτες» δεν εστιάζουν στην αναπηρία καθαυτή, αλλά στους ανθρώπους που φροντίζουν· σε εκείνους που σηκώνουν το βάρος της καθημερινότητας, συχνά αόρατους και συχνά χωρίς αναγνώριση.

Ο Παναγιώτης Καστρίτσης -που, επίσης, ερμηνεύει, μίλησε μαζί μας.

Τι σας ώθησε να γράψετε ένα έργο που εστιάζει στους φροντιστές ανθρώπων με αναπηρία;

«Έχει να κάνει με το πώς έχω ζήσει το κομμάτι της φροντίδας,  βλέποντάς το μέσα από τις γυναίκες της οικογένειάς μου ως παιδί, αλλά και από τη δική μου σκοπιά, σε δεύτερο βαθμό βέβαια, ως ενήλικας».

Πώς επηρέασε τη συγγραφή σας η έρευνα και οι συνεντεύξεις με ανθρώπους που έχουν την αποκλειστική φροντίδα των δικών τους;

«Αρχικά,  να πω πως οι συνεντεύξεις δεν έγιναν με σκοπό να πάρουμε ντοκουμέντα από αυτές και να αξιοποιηθούν στο έργο. Θέλαμε να ακούσουμε περισσότερο το πώς νιώθει ένας άνθρωπος σήμερα, που καλείται να φροντίσει ένα κοντινό του πρόσωπο. Εκεί εστίασαν και οι κουβέντες που κάναμε με όσες και όσους μοιράστηκαν μαζί μας το βίωμά τους. Προσωπικά, πιστεύω βοήθησαν πολύ, δίνοντάς μας τόσες διαφορετικές πτυχές στη σχέση που θέλαμε με τη Δανάη να χτίσουμε ανάμεσα στα δύο αδέρφια και να τη φωτίσουμε όσο γίνεται περισσότερο».

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στο να υποδυθείτε τον ανάπηρο χαρακτήρα που εσείς δημιουργήσατε;

«Είμαι πολύ τυχερός· αρχικά, που έχω κοντά μου άτομα όπως η Βάλια Καλογρίδη και η Νάσια Κέκελου. Κι οι δύο έχουν μεγάλη εμπειρία στο κομμάτι της αναπηρίας, η κάθε μια μέσα από τον δικό της ρόλο. Χωρίς αυτές,  θα είχα δυσκολευτεί πολύ. Αυτό που θεωρώ μεγαλύτερη πρόκληση είναι το να παίζεις σε μια παράσταση που σκηνοθετείς. Αρκετές φορές, μέχρι και τώρα, χρειάζεται να επιστρέφω σε κάτι που θεωρούσα έτοιμο στον χαρακτήρα μου. Φυσικά,  αυτό έχει και ως αποτέλεσμα να αναπτυχθεί περισσότερο και να αποκτήσει καινούργια στοιχεία, σε σχέση με πέρυσι».

Τι θέλετε να καταλάβει το κοινό για την καθημερινότητα ενός φροντιστή, και τις θυσίες αυτών των «αόρατων ηρώων»;

«Δεν θέλω να καθοδηγήσω τη σκέψη του κοινού προς μια ορισμένη ή προδιαγεγραμμένη κατεύθυνση. Σίγουρα, είναι μια δουλειά που με τη Δανάη και τον Μάνο μοιραζόμαστε κάτι σημαντικό για εμάς. Το τι θα βρει ο κάθε θεατής βλέποντάς την,  είναι πολύ προσωπικό και το λέω με αφορμή τα όσα έχει μοιραστεί το κοινό μέχρι στιγμής μαζί μας, τα οποία διαφέρουν».

Πώς διαχειριστήκατε το ιδιαίτερο αυτό έργο χωρίς να γίνει μελόδραμα;

«Εντάξει, δεν ήταν εύκολο. Στη χώρα μας, έχουμε το δράμα μέσα μας πολύ έντονα. Στην οικογένειά μου, ειδικά, το δράμα πάει σύννεφο. Οπότε, μεγαλώνοντας με αυτό μου είναι κάτι αρκετά οικείο. Το να μένω έξω από αυτό όμως, είναι κάτι που ακόμη το προσπαθώ, έστω σε στιγμές· και δεν νομίζω πως θα το βγάλω και ποτέ, ολοκληρωτικά. Στους “Τερμίτες”, όμως, συνεχώς αναζητώ το πιο απλό· και αυτό είναι που, τελικά, δεν κάνει το θεατρικό αυτό έργο ένα μελόδραμα».

Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής, φεύγοντας από το θέατρο;

«Για μένα, θέλω να φεύγεις από την παράσταση και να λες, “ναι, αλήθεια είναι”».

Ποιες είναι οι δυσκολίες και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια νέα θεατρική παραγωγή στην Αθήνα του σήμερα.         
«Αυτό συζητούσα και χθες με μια παρέα που γνώρισα στο σπίτι μιας καλής μου φίλης. Ο κόσμος αντιλαμβάνεται το γεγονός ότι είναι δύσκολο στις μέρες μας να κάνεις θέατρο, αλλά δεν αντιλαμβάνεται το πόσο δύσκολο είναι. Σε κάτι τέτοιες κουβέντες -όπως τη χθεσινή, που τους έλεγα για τις κάκιστες συνθήκες στις οποίες εγώ κι άλλα άτομα του χώρου προσπαθούμε να ανεβάσουμε μια παράσταση, πάντα καταλήγουν να με ρωτάνε γιατί το κάνω αυτό. Ως νέα θεατρική παραγωγή στην Αθήνα τού σήμερα, πρέπει να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη, χωρίς καμία στήριξη· κι αυτό επειδή δεν θεωρεί κανείς από τους μεγάλους φορείς σημαντικό να στηρίζουν τους νέους καλλιτέχνες στο πρώτο τους βήμα. Περιμένουν ποιοι θα αντέξουν και θα ξεχωρίσουν μέσα στα χρόνια, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα τους στηρίξουν απαραίτητα».

Πώς η παράσταση αυτή σας έχει επηρεάσει ως άνθρωπο;

«Είναι η πρώτη μου σκηνοθετική δουλειά και αυτό την κάνει μεγάλο κομμάτι μου. Μέσα από τους “Τερμίτες”, γνώρισα και συνεργάστηκα με ανθρώπους που σε μια άλλη παράσταση δεν θα είχα την ευκαιρία. Από αυτούς τους ανθρώπους, πήρα αρκετά πράγματα.

Κλείνοντας,  θέλω να πω ότι έκανα καινούργιους φίλους· κι αυτό είναι από τα σημαντικότερα πράγματα για μένα».

Ταυτότητα Παράστασης

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Καστρίτσης

Κείμενο: Δανάη Ντέμου, Παναγιώτης Καστρίτσης

Καλλιτεχνικοί συνεργάτες: Βάλια Καλογρίδη, Κωνσταντίνος Σιώζος, Ηλίας Καρακωνσταντάκης

Σκηνικά – Κοστούμια: Μυρτώ Στέλλα Σπανού

Επιμέλεια κίνησης: Στέλλα Κουλούβαρδη

Βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργία Αρβανίτη

Σχεδιασμός αφίσας: Κική Παναγιωτάκη

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Εκτέλεση παραγωγής: Ομάδα ΘΕΑΜΑ

Παίζουν: Μάνος Ζούρας,  Δανάη Ντέμου,  Παναγιώτης Καστρίτσης

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Κάθε Κυριακή στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων: 15€

Διάρκεια παράστασης: 55 λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/termites-ison

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2130411546

ΙΣΟΝ

Μελενίκου 33, Βοτανικός (ΜΕΤΡΟ Κεραμεικός, 8 λεπτά)