Τα πολλά στοιχήματα του Κυρ. Πιερρακάκη
Για να σώσεις μια χώρα αρκούν λίγα χρόνια, εφόσον πάρεις τις σωστές αποφάσεις στον κατάλληλο χρόνο. Ο λόγος για την Αργεντινή, το χρέος της οποίας, σύμφωνα με το ΔΝΤ, θα πέσει στο 52% το 2031, από 154% το 2023 που ανέλαβε ο «τρελός με το πριόνι», ο Χαβιέρ Μιλέι.
Η μείωση του χρέους όταν επιτυγχάνεται αυξάνει τη ρευστότητα των ομολόγων, με αποτέλεσμα να γίνεται ευκολότερη, ταχύτερη και με μικρότερο κόστος η αγοραπωλησία κρατικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, που είναι και το μεγάλο ζητούμενο για την ελληνική περίπτωση.
Αυτό προσελκύει περισσότερους αγοραστές και πωλητές (στα ελληνικά χαρτιά) και αυξάνει τον όγκο των συναλλαγών. Παράλληλα, όσο η ζήτηση μεγαλώνει λόγω της ευκολίας συναλλαγών, οι τιμές ανεβαίνουν και οι αποδόσεις (yields) μειώνονται, που σημαίνει φθηνότερος δανεισμός για το Δημόσιο.
Ταυτόχρονα, τα ομόλογα παύουν να θεωρούνται «ρηχά» ή υψηλού ρίσκου και πλησιάζουν τα πρότυπα των άλλων ευρωπαϊκών ομολόγων. Η υψηλή ρευστότητα των ομολόγων είναι προαπαιτούμενο για να συμμετέχουν αυτά σε προγράμματα αγοράς ομολόγων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (QE), που σταθεροποιούν την αγορά.
Κι αυτή είναι η αγωνία και το στοίχημα του Κυριάκου Πιερρακάκη, για την οποία επικρίνεται απ’ όσους προτείνουν αντί για πρόωρες εξοφλήσεις να κρατάει η Ελλάδα τα αποθεματικά για άλλες δύσκολες περιστάσεις.
Οι διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας θεωρεί πάντως ότι «πολύ σωστά πράττει εν προκειμένω ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας», ενώ χαρακτηρίζει τις επικρίσεις περί μεγαλύτερου κόστους των αποπληρωμών ως παραφιλολογία…
Ο φιλόδοξος στόχος είναι στο τέλος του 2026 το δημόσιο χρέος να πέσει στο 136,8% και να είναι οριακά χαμηλότερο από της Ιταλίας, μια εικόνα που αποτυπώνει την ταχύτερη αποκλιμάκωση δημοσίου χρέους από κάθε άλλη οικονομία τα τελευταία χρόνια, όπως είπε ο Κ. Μητσοτάκης σε παλαιότερη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου.
Από την άλλη, η μάχη με το χρέος έχει αντανάκλαση στην κοινωνία, που μέσω της υπερφορολόγησης συμβάλλει στα υψηλά πλεονάσματα του κράτους που είναι κατά βάση τα ελλείμματα του ιδιωτικού τομέα. Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς θα πάμε σε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, που θα μας βγάλουν από τον φαύλο κύκλο της «μετριότητας» και των πολλών αντιφάσεων. Από τη μία θέλουμε πληθωρισμό (που μειώνει το χρέος και αυξάνει τα δημόσια έσοδα) και από την άλλη δεν τον θέλουμε γιατί δημιουργεί ακρίβεια και πιέζει τα εισοδήματα, υπονομεύοντας μεσοπρόθεσμα κάθε παραγωγική προοπτική.
Για να έρθουν επενδυτές και να φτιάξουν εργοστάσια που θα παράγουν το α ή β προϊόν, πρέπει και η κοινωνία να έχει τη δυνατότητα να τα απορροφήσει. Κι εκεί έρχεται και προστίθεται η χαμηλή παραγωγικότητα ελλείψει επενδύσεων, αλλά και εγχωρίων αποταμιεύσεων να τις χρηματοδοτήσουν. Οι επενδύσεις απαιτούν μηχανήματα που προϋποθέτουν εισαγωγές που λόγω αρνητικών αποταμιεύσεων (διαφορετικές από τις καταθέσεις) χτυπάνε κατευθείαν στο έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο, ένα άλλο πάλι μεγάλο πρόβλημα…
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
