Ουδείς λογικός άνθρωπος μπορεί να ανεχτεί τις σκηνές καταστροφής, τις λεηλασίες μικρών επιχειρήσεων και το χάος που εκτυλίσσεται στο Παρίσι, στη Λιμόζ ή στο Μιλάνο, στο περιθώριο των μαζικών διαδηλώσεων φοιτητών και εργαζομένων για τα δίκαια αιτήματα τους.
Ουδείς μπορεί να ανεχτεί την πολιτική βία που ασκείται από λίγους ταραχοποιούς εναντίον κρατικών θεσμών. Αυτές οι πράξεις πρέπει να καταδικαστούν απερίφραστα. Είναι αυτονόητο ότι το να σπας τα πάντα είναι κατακριτέο.
Αλλά είναι θεμιτό να τεθούν ορισμένα ερωτήματα: Ποια είναι η φύση των βίαιων ομάδων που εκμεταλλεύονται τις διαμαρτυρίες για να σπείρουν αναταραχή. Εξαφανίζοντας από τις οθόνες των τηλεοράσεων και των κινητών τηλεφώνων τις νόμιμες κοινωνικές διεκδικήσεις, με την προβολή εικόνων ανείπωτης καταστροφής; Με την «άδεια» δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις των αστυνομικών αρχών, όπως καταγγέλλει για παράδειγμα ακόμη και το γερμανικό Der Spiegel; Γράφοντας ότι Γάλλοι αστυνομικοί παρακολουθούσαν απαθείς τους «μπαχαλάκηδες» να καταστρέφουν ή να λεηλατούν καταστήματα, ενώ την ίδια ώρα εξαντλούσαν την αυστηρότητά τους σε ανήλικους διαδηλωτές που μετείχαν απλώς στις πορείες διαμαρτυρίας.
Ο πυρετός της βίας
Όλα αυτά πρέπει να αναλυθούν διεξοδικά. Κατ’ αρχήν τι είναι αυτός ο πυρετός που έχει ξεσπάσει ξαφνικά στην καρδιά του λαμπερού, Παρισιού ή του Μιλάνου με τα επώνυμα καταστήματα, στα οποία οι τουρίστες κάνουν ουρά για να αγοράσουν τσάντες των 3.000 ευρώ;
Στο Μιλάνο οι κάμερες κατέγραψαν μάλιστα νεαρούς να λεηλατούν ένα κατάστημα επώνυμων σχεδιαστών, να αφαιρούν κλεμένα ρούχα και να τα δίνουν στους άστεγους, που «διαμένουν» γύρω από τον περίφημο Ντουόμο, τον καθεδρικό ναό.
Πολλοί αναρωτιούνται: από πού προήλθαν αυτοί οι νέοι; Και ποιος τους κάλεσε να συγκεντρωθούν; Η ιδέα ενός «μεγάλου γέρου» που καθοδηγεί τα παιδιά από τα υποβαθμισμένα προάστια δεν είναι αδύνατη, αλλά ίσως είναι απαρχαιωμένη.
Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας influencer για να δώσει το σύνθημα, και δύο βίντεο με συγκρούσεις να αρχίσουν να κυκλοφορούν στο TikTok.
Σε σύγκριση με 30 ή 40 χρόνια πριν, το Μιλάνο, το Παρίσι και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι πολύ πιο δραματικά διχασμένες μεταξύ πλουσίων και πολύ φτωχών.
Παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς, που μεγαλώνουν, σε αυλές όπου κανείς δεν μιλάει τη γλώσσα του άλλου, σαν σε μια σύγχρονη Βαβέλ, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς σπίτι, χωρίς έγγραφα. Αλλά και Ευρωπαίοι «με τη βούλα», που βλέπουν τον μισθό να τελειώνει πολύ πριν το τέλος του μήνα, το ενοίκιο να είναι δυσβάσταχτο για ένα νεαρό ζευγάρι και να μην υπάρχουν αρκετές θέσεις σε παιδικούς σταθμούς.
«Να επιλέξουν πλευρά»
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν εξέφρασε και σωστά, τον αποτροπιασμό του για τις πράξεις βίας. Και κάλεσε τους Γάλλους να επιλέξουν πλευρά: την πλευρά της Δημοκρατίας, των αρχών επιβολής του νόμου και εκείνων που προστατεύουν την περιουσία και τους ανθρώπους και τηρούν τον νόμο» και από την άλλη «τους ταραξίες, εκείνους που με βίαιη ατζέντα απειλούν την Δημοκρατίας».
Αλλά όταν ο Μακρόν, ένας άνθρωπος που βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 10 χρόνια, σε ποιους απευθύνεται όταν επικεντρώνει τον λόγο του στην αποκατάσταση της τάξης χωρίς να προτείνει τίποτα απολύτως.
Καμία κουβέντα πώς θα αντιμετωπίσει τη βαθιά ανησυχία που σαρώνει τη γαλλική κοινωνία απέναντι σε πολιτικές που έχουν μόνο επιδεινώσει τις ανισότητες, αλλά και από την κοινωνική βία ενός κράτους που έχει αφήσει πάρα πολλούς πολίτες στο περιθώριο.
Αν πραγματικά νοιάζονταν για αυτή τη Γαλλία που υπέφερε και την περιθωριοποίησε, γιατί η χώρα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από τότε που ανέλαβε την προεδρία;
Και ποιoν βοηθά να εκμεταλλευτεί να εκμεταλλευτεί τους φόβους των πολιτών για βία; Μα κυρίως την άκρα δεξιά και την Μαρίν που εδώ και χρόνια παρουσιάζει το κόμμα της, τον Εθνικό Συναγερμό, ως το κόμμα της τάξης και του νόμου.
Έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στις οποίες η Λεπέν είναι το φαβορί, η αντίδραση του Μακρόν είναι απογοητευτική και στερείται έστω και της παραμικρής αυτοκριτικής.
Πάνω απ’ όλα, αποκαλύπτει έναν πρόεδρο παγιδευμένο σε έναν κύκλο βίας στον οποίο έχει συμβάλει και ο ίδιος: μια κατάσταση που ξεκινά με κοινωνική κακομεταχείριση, συνεχίζεται με αστυνομική βαρβαρότητα και κορυφώνεται με αστικές ταραχές.
Ο γαλλικός λαός άξιζε κάτι καλύτερο από το ακροκεντρώο πολιτικό κίνημα του Μακρόν, που ανήλθε στην εξουσία το 2017 υποσχόμενο να εκσυγχρονίσει τη δημοκρατία και να καταπολεμήσει την άνοδο της ακροδεξιάς, αλλά χρησίμευσε μόνο για να νομιμοποιήσει τον λόγο της Λεπέν στην πολιτική σφαίρα και στους πολίτες.
Από κοντά και ο Τραμπ
Τις ταραχές στη Γαλλία επικαλέστηκε μάλιστα και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ενόψει των εκλογών για το Κογκρέσο σε δύο εβδομάδες.
Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social, ο Αμερικανός πρόεδρος έγραψε: «Εάν θέλετε να διαπιστώσετε τι διακυβεύεται σε αυτές τις εκλογές, απλώς δείτε τι γίνεται στη Γαλλία. Μια άλλοτε σπουδαία χώρα η οποία κυριεύεται, λεηλατείται και πυρπολείται από μετανάστες, τζιχαντιστές και κομμουνιστές που μισούν τον χριστιανισμό και τον δυτικό πολιτισμό».
Τάξη εναντίον χάους, λοιπόν, το κυρίαρχο αφήγημα της πολιτικής ελίτ και στις δύο ακτές του Ατλαντικού. Η μόνη δυστυχώς, απάντηση της πολιτικής ελίτ, μπροστά στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες.
Όπως έγραφε άλλωστε ο μεγάλος Ουμπέρτο Έκο στο «Όνομα του Ρόδου», «Τίποτε δεν δίνει σ’ έναν φοβισμένο άνθρωπο περισσότερο κουράγιο από τον φόβο ενός άλλου».
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
