To λύσαμε κι αυτό με τους αγρότες

Με φαινομενικά ισόπαλο αποτέλεσμα έληξαν προσώρας οι αγροτικές κινητοποιήσεις, καθώς μπορεί να μη λειτούργησε ο κοινωνικός αυτοματισμός, αλλά η κυβέρνηση άντεξε στις πολυήμερες καταλήψεις δρόμων κι έκλεισε τη σκηνή με συναντήσεις στις οποίες η πλειοψηφία των αγροτών «συνομολόγησε» αποδεχόμενη εξ ανάγκης τα τετελεσμένα στον πρωτογενή τομέα.

Η Νέα Δημοκρατία μελλοντικά θα εισπράξει τη δυσαρέσκεια των αγροτών στις κάλπες, αλλά προς το παρόν έκλεισε το θέμα που κρατούσε στην επιφάνεια και την άλλη υπόθεση, του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου -εκτός από τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος- θα υπάρξει συνέχεια με πρόστιμα που θα επιμεριστούν στη χώρα και θα τα πληρώσουν τα κορόιδα οι φορολογούμενοι…

Το πρόβλημα του πρωτογενούς τομέα δεν έχει λυθεί, ενώ η κυβερνητική πλευρά προσπαθεί να το προτεραιοποιήσει, συγκροτώντας Διακομματική Κοινοβουλευτική Επιτροπή, με αντικείμενο «τη μελέτη των προβλημάτων και την επεξεργασία προτάσεων για την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα, στη βάση των σύγχρονων προκλήσεων και των διεθνών εξελίξεων». Στην Ελλάδα η παραπομπή ενός θέματος σε επιτροπή προς εξέταση μοιάζει περισσότερο με σκόπιμη προσπάθεια είτε να θαφτεί το θέμα είτε να γίνουν πασαλείμματα, που δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Η αλήθεια είναι απλή και αφορά τη μεγάλη πλειονότητα του αγροτικού πληθυσμού, είτε λιγότερο είτε περισσότερο. Ο αγρότης, όπως τον ήξερε κάποτε η Ελλάδα, δεν έχει μέλλον. Σε λίγες ημέρες που αρχίζει η καλλιεργητική περίοδος θα εξελιχθεί άλλη μια «καλυμμένη» τραγωδία, με πρωταγωνιστές από τη μία τους αγρότες και από την άλλη τους μετέχοντες στο κύκλωμα, είτε με σπόρους και φάρμακα στην παραγωγή (όπως γεωπόνοι κ.λπ.) είτε τους εμπόρους που αγοράζουν το προϊόν.

Στην Ελλάδα όπου συνεταιρισμοί δεν υπάρχουν (και ούτε θα υπάρξουν αν δεν πάρουμε την ιστορία από την αρχή) ισχύει το «ο καθένας για τον εαυτό του», που σημαίνει ότι η τρίχα γίνεται τριχιά και η κοροϊδία πάει σύννεφο ελλείψει θεσμών και διαφάνειας. Και όσο ισχύει το «ο καθένας για τον εαυτό του», ο έμπορος που αγοράζει την παραγωγή είναι αυτός που θα εγγυηθεί στον γεωπόνο για να δώσει λιπάσματα και σπόρους στον αγρότη, που είναι άφραγκος και απογοητευμένος. Αυτό το τρίγωνο υφίσταται γιατί το κόστος παραγωγής έχει εκτιναχθεί και οι καλλιέργειες στηρίζονται είτε στις εγγυήσεις τρίτων είτε σε «λίπος» που είχαν οι επαγγελματίες από άλλα χρόνια. Κάτι αντίστοιχο, δηλαδή, με αυτό που γίνεται με τις αποταμιεύσεις (διαφορετικές από τις καταθέσεις) των Ελλήνων, που μειώνονται μαζί με το επίπεδο διαβίωσης που ξεψαχνίζει με διάφορους τρόπους η ακρίβεια.

Κανονικά δεν θα έπρεπε να μπορούν να κοιμηθούν οι πατέρες τους έθνους όσο βλέπουν αυτό το χάλι στην πρωτογενή παραγωγή, το οποίο θυμούνται όλοι τους συγκυριακά όταν οι αγρότες βγουν στους δρόμους, για να το αφήσουν μετά, όταν περάσει η μπόρα, στον Θεό της Ελλάδος…