Το σχόλιο της Δευτέρας – Το αποτύπωμά μας…

Στο τέλος, ίσως η ζωή να μη μετριέται με όσα προλάβαμε να κάνουμε, αλλά με όσα αφήσαμε πίσω μας. Σε τούτο το σύντομο ταξίδι, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και η προσφορά σκιαγραφούν το αποτύπωμά μας που παραμένει σαν ένα μικρό στίγμα πάνω στην καμπύλη του χωροχρόνου, θαρρώ ως παρακαταθήκη όταν όλα τα υπόλοιπα θα έχουν πια ξεθωριάσει.

Κάπου εκεί βρίσκεται και η πορεία της ζωής ενός λογιστή. Μια διαδρομή που δεν γράφτηκε μόνο με αριθμούς, δηλώσεις και ισολογισμούς. Γράφτηκε με ξενύχτια, αγωνίες, αμέτρητες ώρες μπροστά σε μια οθόνη, με Κυριακές που χάθηκαν πίσω από κλεισμένα στόρια. Γράφτηκε όμως, πάνω απ’ όλα, με ανθρώπους. Με εκείνον που έφυγε από το γραφείο λίγο πιο ήρεμος, με τον συνάδελφο που βρήκε ένα χέρι όταν το χρειάστηκε, με τη γνώση που μοιράστηκε χωρίς αντάλλαγμα, με μια κουβέντα που ειπώθηκε την κατάλληλη στιγμή, αλλά και με πολλούς που χάθηκαν νωρίς.

Γράφτηκε όμως και με αγώνες. Με μικρές και μεγάλες μάχες απέναντι σε όσα, με τα χρόνια, επιχειρήσαμε σχεδόν να συνηθίσουμε. Στην εξάντληση που βαφτίστηκε επαγγελματική συνέπεια, στην πίεση που έγινε καθημερινότητα, στην ανασφάλεια, στην απαξίωση, στο παράλογο που πολλές φορές παρουσιάστηκε από τους ιθύνοντες ως κανονικότητα. Υπήρξαν —και ευτυχώς υπάρχουν ακόμη— άνθρωποι που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με όλα αυτά. Που ύψωσαν τη φωνή τους, που συγκρούστηκαν, εκτέθηκαν και προσπάθησαν να αλλάξουν νοσηρές καταστάσεις όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και για εκείνους που στέκονταν δίπλα τους και για όσους θα ακολουθούσαν, για τα νέα παιδιά που μπαίνουν με όνειρα στο επάγγελμα.

Κάποιοι αγώνες δικαιώθηκαν. Άλλοι έμειναν στη μέση. Κάποιοι άλλοι ίσως να μην άλλαξαν τίποτε απ’ όσα φαίνονται. Άφησαν όμως πίσω τους κάτι βαθύτερο, το αποτύπωμα των ανθρώπων που δεν έμαθαν να θεωρούν το άδικο ως φυσιολογικό και που ποτέ δεν αριθμήθηκαν. Που πίστεψαν ότι ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες υπάρχει πάντοτε μια χαραμάδα φωτός ικανή να φωτίσει το διάβα τους και να δείξει έναν διαφορετικό δρόμο.

Μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή υπήρξαν φυσικά και διαφωνίες, εντάσεις, διαφορετικοί δρόμοι. Όμως μεγαλύτερη σημασία έχει ότι, τις περισσότερες φορές, πίσω από τις διαφωνίες υπήρχε η ίδια αγωνία για όσα συνέβαιναν στον επαγγελματικό μας χώρο. Οι άνθρωποι μπορούν να διαφωνούν στις λύσεις αλλά παρ’ όλα αυτά να αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον την ίδια ανάγκη να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο.

Σε όλη αυτή την πορεία, μαγεμένοι συχνά από τις δικές μας «Σειρήνες», ίσως κάπου να χαθήκαμε κι εμείς. Κυνηγήσαμε πράγματα που έμοιαζαν σημαντικά και προφανώς δεν ήταν. Πληγώσαμε και πληγωθήκαμε, παρεξηγήσαμε και παρεξηγηθήκαμε, αφήσαμε τη ματαιοδοξία να μάς απομακρύνει από όσα πραγματικά έχουν αξία.

Κι όμως, στο τέλος, δεν θα μείνουν οι αντιπαραθέσεις, οι κακές στιγμές, οι πικρίες, ούτε οι μικρές μας νίκες. Θα μείνουν οι άνθρωποι. Εκείνοι που αγαπήσαμε και μάς αγάπησαν. Εκείνοι που σεβάστηκαν τη διαδρομή μας. Οι συνάδελφοι στους οποίους σταθήκαμε και όσοι στάθηκαν σε εμάς. Τα γέλια που μοιραστήκαμε. Η γνώση που προσφέραμε και οι εμπειρίες που μοιραστήκαμε. Οι μάχες που δώσαμε για κάτι δικαιότερο. Οι στιγμές που, παρά την κούραση και την απογοήτευση, καταφέραμε να παραμείνουμε άνθρωποι.

Και όταν κάποτε σβήσουν οι οθόνες ελάχιστη σημασία θα έχει πόσες δηλώσεις υποβάλαμε, πόσους ισολογισμούς κλείσαμε ή πόσες προθεσμίες προλάβαμε.

Σημασία θα έχει το αποτύπωμά μας. Αν ο χώρος που υπηρετήσαμε έμεινε έστω και λίγο καλύτερος απ’ όσο τον βρήκαμε. Αν ο δρόμος έγινε λίγο ευκολότερος για εκείνους που ακολουθούν. Αν ένας συνάδελφος παρέμεινε όρθιος επειδή κάποτε σταθήκαμε δίπλα του. 

Ίσως αυτό το μικρό στίγμα πάνω στην καμπύλη του χωροχρόνου να είναι τελικά η μόνη παρακαταθήκη που πραγματικά μάς ανήκει. Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.