Το τέλος της πολιτικής παλαιού τύπου
Τη χειρότερη ήττα εδώ και μισό αιώνα υπέστησαν οι Εργατικοί και ο πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ , που αποδεκατίστηκαν στις τοπικές εκλογές στην Αγγλία.
Σε συνδυασμό μάλιστα με τις ήττες στις εκλογές στη Σκωτία και την Ουαλία, σφραγίζεται η κατάρρευση ενός κόμματος που κυβερνά το Ηνωμένο Βασίλειο μόλις εδώ και δύο χρόνια από το 2024.
Μεγάλες ήττες γνώρισαν όμως και οι Συντηρητικοί, που αδυνατούν να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι έχουν να προσφέρουν μια εναλλακτική διέξοδο.
Αλλαγή σκηνικού
Στον αντίποδα , πιο θεαματική από ποτέ ήταν η άνοδος του εθνικιστικού κόμματος «Reform UK» του Νάιτζελ Φάρατζ- του πολιτικού που ηγήθηκε του Brexit – και τώρα φιλοδοξεί ακόμη και να κυβερνήσει τη Βρετανία.
Αν το κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ συνεχίσει να κερδίζει την υποστήριξη των Βρετανών με τον τρέχοντα ρυθμό του, θα μπορούσε να γίνει το πρώτο «τρίτο κόμμα» που θα σχηματίσει κυβέρνηση μετά τις επόμενες γενικές εκλογές. Σε συνεργασία μάλιστα με τα εθνικιστικά κόμματα στην Σκωτία και την Ουαλία, που ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο.
Η αίσθηση της αλλαγής στη βρετανική πολιτική σκηνή ενισχύεται και από την άνθηση των Πρασίνων και τον οικο-λαϊκισμό του νεαρού και δυναμικού ηγέτη τους Ζακ Πολάνσκι, που κατέγραψε σημαντικές νίκες, ίδίως στο κοσμοπολίτικο Λονδίνο.
Οι ειδικοί, επομένως, μιλούν όλο και περισσότερο για κατάρρευση του δικομματικού συστήματος στη Βρετανία. Και το τέλος μιας εποχής σε μια χώρα όπου το «μότο» είναι συχνά: «Έτσι το κάναμε πάντα».
Τέλος εποχής
Το τέλος της πολιτικής του παλιού τύπου στη Βρετανία φαίνεται πώς έρχεται , δεδομένου ότι και τα δύο κυβερνώντα επί αιώνες κόμματα , έχουν τιμωρηθεί
Μετά από 14 χρόνια διακυβέρνησης των Συντηρητικών , οι Βρετανοί εξέλεξαν το 2024 πρωθυπουργό έναν Εργατικό πρωθυπουργόμε μια σαφή εντολή: να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη εσωτερική οικονομική και κοινωνική κρίση της χώρας. Ο Στάρμερ τιμωρήθηκε αυστηρά στις τοπικές εκλογές επειδή αποκήρυξε και πρόδωσε αυτήν την εκλογική εντολή, καθώς δεν κατάφερε να σταματήσει τη διαρθρωτική παρακμή του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο Στάρμερ – όπως ακριβώς και ο Εργατικός Κλέμεντ Ατλι το 1945 – κλήθηκε να αναβιώσει μια Βρετανία εξαντλημένη μετά από δεκαετίες λιτότητας υπό τους Συντηρητικούς. Ενα κόστος ζωής πολυ υψηλό, τις οικονομικά προσιτές κατοικίες να είναι σπάνιες και το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης να κρέμεται από μια κλωστή. Αντί για αυτό , οι Εργατικοί με τον Στάρμερ στη Ντάουνινγκ Στρίτ επικεντρώθηκαν περισσότερο στον πόλεμο στην Ουκρανία .
«Πρόθυμος» στον πόλεμο
Αντί να αφιερωθεί στην αναζωογόνηση του ΑΕΠ και της κοινωνικής πρόνοιας, ο Στάρμερ παρασύρθηκε στην περιπέτεια των λεγόμενων «Προθύμων» για τη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία.
Μια περιπέτεια στην οποία ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είχε βιαστικά συλλάβει ως μια διέξοδο έκτακτης ανάγκης από μια πολύ σοβαρή προσωπική κρίση ηγεσίας για τον ίδιο, σε μια Γαλλία που αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες.
Τώρα, ο Στάρμερ δέχεται ισχυρές πιέσεις μέσα από το ίδιο του το κόμμα να παραιτηθεί, μήπως και ορθοποδήσουν οι Εργατικοί. Ο Βρετανός πρωθυπουργός το αρνείται υποστηρίζοντας ότι αντ’ αυτού η επιλογή είναι το … «χάος».
Πλέον όμως, ο κίνδυνος μιας συστημικής κατάρρευσης του Εργατικού Κόμματος δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Και ποιος θα ήθελε να αναλάβει τα ηνία του κυβερνώντος κόμματος εάν παραιτηθεί ο Στάρμερ;
Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει μια σημαντική εναλλακτική προσωπικότητα, ικανή να κολυμπήσει κόντρα στο ρεύμα με πιο ήρεμο και σίγουρο τρόπο. Και αυτό ακριβώς το αδιέξοδο είναι προς το παρόν η μόνη εγγύηση για έναν πρωθυπουργό που βρίσκεται σε μια καταιγίδα και απονομιμοποιείται ολοένα και περισσότερο πολιτικά.
Κάτι μας θυμίζει και στη χώρα μας όλο αυτό το σκηνικό…
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
