Too little, too late

Από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έως το φιάσκο Λαζαρίδη η κυβέρνηση κάνει, συστηματικά, ό,τι μπορεί για να «κάψει» και τα τελευταία ψήγματα της αξιοπιστίας της.

Στο πάρτι των αγροτικών επιδοτήσεων, αντί της (αυτο)κάθαρσης και της εξυγίανσης, επέλεξε -για μια ακόμη φορά- τον συμψηφισμό και τη συγκάλυψη. Κήρυξε πόλεμο στις «διαχρονικές παθογένειες», επιβράβευσε τον βουλευτή που έσκιζε το -ανύπαρκτο- πτυχίο του για να διακηρύξει ότι δεν υπήρξε σκάνδαλο, πέταξε την μπάλα στην εξέδρα της ΑΑΔΕ και, στον επόμενο τόνο, μπορεί να πετάξει έξω από τη χώρα και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Η απειλή μοιάζει με τρολάρισμα αλά Τραμπ, αλλά όταν η παράταξη του «Μένουμε Ευρώπη» καταγγέλλει ευρωπαϊκούς θεσμούς ως… πολιτικά εγκάθετους, όλα μπορεί να συμβούν. Οι θεωρίες συνωμοσίας, άλλωστε, ήταν πάντοτε προσφιλές καταφύγιο της πολιτικής απελπισίας.

Στην υπόθεση Λαζαρίδη, η μπάλα και το μέτρο χάθηκαν από την πρώτη σέντρα. Ένας υπουργός που αποδεδειγμένα είχε διαπράξει στο παρελθόν παρανομία ζήτησε δημοσίως και τα ρέστα -διότι «είναι ωραίος» και όχι «αριστερός τεμπέλης»-, ο πρωθυπουργός τον κάλυψε τρις διά της σιωπής του και χρειάστηκε, μετά από δέκα ημέρες, η παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη για να επέλθει η παραίτηση και η λύτρωση της άλαλης Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ.

Too little, too late. Η παρέμβαση Μπακογιάννη μπορεί να ήταν αρκετή για να διασώσει την εσωκομματική τιμή, δεν φθάνει όμως πια για να κρύψει το μοντέλο της εξουσίας. Ένα μοντέλο που απλώς αυτοαναφλέχθηκε και αποκαλύφθηκε: Εκεί όπου πουλούσε «αριστεία» έθρεψε αφειδώς τη μετριοκρατία. Κι εκεί που ορκιζόταν υπέρ της «αξιολόγησης» απογείωσε τον πελατειασμό και την ευνοιοκρατία. Με πλεόνασμα περιφρόνησης και υποτίμησης της νοημοσύνης της κοινωνίας. Αυτή μπορεί να είναι και η μεγαλύτερη παθογένεια της τελευταίας επταετίας…