Ζητείται λέξη για τους εκατομμυριούχους των ΗΠΑ που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους πλούσιους
Μπορεί να είναι μία απόδειξη ότι οι πλούσιοι δεν έχουν ιδέα για το πόσο τυχεροί είναι σε σύγκριση με όλες τις οικογένειες που αγωνίζονται να επιβιώσουν από μισθό σε μισθό.
Στις ΗΠΑ, που σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, περίπου 1 στα 6 νοικοκυριά σε εθνικό επίπεδο έχει καθαρή αξία άνω του 1 εκατομμυρίου δολαρίων (οι περισσότεροι εκατομμυριούχοι από ποτέ) , το 64% δεν θεωρούν τους εαυτούς τους «πλούσιους», σύμφωνα με έρευνα της Northwestern Mutual
Θα μπορούσε κάποιος να κατηγορήσει το αυξανόμενο κόστος ζωής, η την αυξανόμενη αυξανόμενη εργασιακή ανασφάλεια.
Και όμως, ίσως αυτή η δυσφορία των εκατομμυριούχων να είναι περισσότερο γλωσσικό παρά οικονομικό πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, η λέξη «εκατομμυριούχος» είναι ξεπερασμένη – και χρειαζόμαστε έναν εντελώς νέο όρο για τους ευκατάστατους.
Η λέξη υπάρχει εδώ και αιώνες Σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, χρονολογείται στη δεκαετία του 1700 και εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή σε μια έκδοση του 1795 των Times του Λονδίνου. Όταν επινοήθηκε, και για πολύ καιρό μετά, η λέξη σήμαινε κάτι. Χαρακτήριζε κάποιον ως εξαιρετικά πλούσιο. Όχι πια.
Το επόμενο σκαλοπάτι στο λεξιλόγιο είναι το δισεκατομμυριούχος, αλλά αυτή η βαθμίδα είναι πολύ ακριβή: Υπάρχουν περίπου χίλιοι δισεκατομμυριούχοι στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτό που χρειαζόμαστε στην πραγματικότητα είναι μια νέα λέξη για τους εκατομμυριούχους που βρίσκονται στο ενδιάμεσο – το είδος του ατόμου που θα μπορούσε να αποκτήσει ιδιωτικό τραπεζικό λογαριασμό- ή που θα σας άρεσε αρκετά ως υποψήφιος πεθερός ή πεθερά- ή που θα μπορούσε να εξεταστεί για μέλος σε ένα από τα πιο κομψά ιδιωτικά κλαμπ του Palm Beach της Φλόριντα- ή, ως τελική γραμμή, του οποίου η καθαρή αξία θα του επέτρεπε να αποφασίσει ότι «τα κατάφερε» και ότι μπορεί να πάρει το πόδι του από το γκάζι για λίγο.
Θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε για τον ορισμό του ποσού, αλλά ας συμβιβαστούμε στα 10 εκατομμύρια δολάρια.
Υπάρχουν πολλές επιλογές. Αναγνωρίζοντας τη λατινική κληρονομιά των περισσότερων γλωσσών που μιλιούνται στις ΗΠΑ, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε το «opulentissimus»,τον ρωμαϊκό όρο για κάποιον που μπορούσε να περπατήσει με καμάρι στην Σύγκλητο. Έχει ένα ευχάριστο άκουσμα, οι ράπερς θα μπορούσαν να διασκεδάσουν πολύ με την ομοιοκαταληξία του, και το νόημά του είναι κάπως προφανές και μόνο από τον τρόπο που ακούγεται.
Ομοίως, ο αρχαιοελληνικός όρος “ploutos”, είναι μια επιλογή, αν και ο συνειρμός με την πλουτοκρατία είναι προκλητικός.
Δεδομένης της μεταβαλλόμενης ισορροπίας των παγκόσμιων δυνάμεων, ίσως η κινεζική λέξη για έναν πλούσιο άνθρωπο, «fuweng», είναι μια πιθανότητα; Εξάλλου, μπορεί να βρεθείτε να εργάζεστε για έναν τέτοιο άνθρωπο πολύ σύντομα.
Η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να παραμείνει στο «one-percenter».
Ή, σε ένα κλείσιμο του ματιού προς τη βιομηχανία πιστωτικών καρτών, θα μπορούσε να επινοηθεί η ολοκαίνουργια λέξη «platinium», ακόμη και αν δεν έχει κάποιο ουσιαστικό περιεχόμενο.
Το θέμα είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλοί εκατομμυριούχοι, και καθώς ο αριθμός τους αυξάνεται, η αξία της λέξης συρρικνώνεται.
Να μια εργασία για τον πιθανό επόμενο πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, τον Kevin Warsh – ο ίδιος ένας opulentissimus , φυσικά:
Να αποφασίσει μια νέα κατηγοριοποίηση για τους σοβαρά πλούσιους, να βρει μια λέξη γι’ αυτούς και να αρχίσει να τους συμπεριλαμβάνει στις επίσημες στατιστικές.
Με την έγκριση της Fed, θα μπορούσε γρήγορα να περάσει στη γενική γλώσσα. Θα μας έκαναν χάρη σε όλους μας – γιατί ο απλός παλιός «εκατομμυριούχος» δεν σημαίνει πια τίποτα.
