Για αποσπασματική αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης και απουσία ολοκληρωμένης βιομηχανικής πολιτικής κατηγορεί την κυβέρνηση η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ).
Σε ανακοίνωσή του, ο Τομέας Βιομηχανικής Πολιτικής του κόμματος της Αμαλίας, σχολιάζει «πολύ λίγο, πολύ αργά» στη σκιά των κυβερνητικών ανακοινώσεων για τη στήριξη της ελληνικής βιομηχανίας απέναντι στο αυξημένο ενεργειακό κόστος που «επιβεβαιώνουν, για ακόμη μία φορά, την απουσία μιας συνεκτικής και μακροπρόθεσμης βιομηχανικής πολιτικής».
ΕΛΑΣ: «Pass» αντί για εθνική βιομηχανική στρατηγική
Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, μπροστά σε μια ενεργειακή κρίση που απειλεί ευθέως την ανταγωνιστικότητα και τη βιωσιμότητα της ελληνικής παραγωγής, η κυβέρνηση επιλέγει ξανά τη γνώριμη συνταγή: αποσπασματικές ενισχύσεις αντί για δομικές λύσεις, προσωρινά βοηθήματα αντί για σταθερούς κανόνες, ένα ακόμη «pass» αντί για εθνική βιομηχανική στρατηγική.
Μιλά για «κραυγαλέα αντίφαση»: Μια κυβέρνηση που βρίσκει δισεκατομμύρια για επιλογές και συμφέροντα που η ίδια προκρίνει, αντιμετωπίζει τον βασικό παραγωγικό κορμό της χώρας, τη βιομηχανία, με όρους «ελεημοσύνης pass». Αυτή, λέει, «δεν είναι βιομηχανική πολιτική. Είναι διαχείριση της πίεσης της στιγμής για να φτάσει έως τις εκλογές».
Η ΕΛΑΣ αυξάνει τους αντιπολιτευτικούς τόνους σημειώνοντας πως «μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίζεται να ανακαλύπτει ότι το ενεργειακό κόστος αποτελεί ζήτημα επιβίωσης για την ελληνική μεταποίηση. Χρειάστηκε να φτάσουμε σε μία ακόμη ενεργειακή κρίση και εκατοντάδες βιομηχανικές επιχειρήσεις να προειδοποιούν επί μήνες για τις επιπτώσεις στην παραγωγή και στην ανταγωνιστικότητά τους, για να υπάρξει μια ακόμη περιορισμένη παρέμβαση στο πλαίσιο των δυνατοτήτων που παρέχει ήδη από καιρό η Ε.Ε. Αλλά ακόμα και αυτό το ευρωπαϊκό μέτρο ανακούφισης από το υψηλό κόστος ενέργειας, το CISAF, ο κ. Μητσοτάκης το αξιοποιεί αποσπασματικά και για περιορισμένο χρονικό διάστημα…έως τις εκλογές».
Θέτει την κυβέρνηση προ των ευθυνών της: «Είχε χρόνο. Είχε διαθέσιμους ευρωπαϊκούς πόρους και εργαλεία. Είχε επανειλημμένες προειδοποιήσεις από τον παραγωγικό κόσμο. Είχε, κυρίως, την ευκαιρία να διαμορφώσει ένα σταθερό και προβλέψιμο πλαίσιο που θα επέτρεπε στην ελληνική βιομηχανία να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις. Αντί αυτού, ανακοινώνει κάθε τέσσερα χρόνια μέτρα και δράσεις τις οποίες ποτέ δεν εφαρμόζει (…)».
Καταλογίζει αδράνεια καθώς «δεν έπραξε τίποτα τα εφτά χρόνια διακυβέρνησής της για την ενίσχυση της παραγωγικής βάσης της χώρας μας».
«Η Ελλάδα χρειάζεται μια καθαρή παραγωγική επιλογή»
Το αποτέλεσμα είναι ότι η ελληνική μεταποίηση «εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με υψηλό και απρόβλεπτο ενεργειακό κόστος, καθυστερήσεις σε κρίσιμες υποδομές και δίκτυα, περιορισμούς στην πρόσβαση σε ανταγωνιστική πράσινη ενέργεια και την απουσία ενός σταθερού πλαισίου και κινήτρων για μακροπρόθεσμες παραγωγικές επενδύσεις».
Η βιομηχανία, υπογραμμίζει η ΕΛΑΣ, δεν είναι ο «φτωχός συγγενής» της οικονομικής πολιτικής. Είναι βασικός πυλώνας της παραγωγικής ισχύος της χώρας. Είναι αυτή που δημιουργεί προστιθέμενη αξία, εξαγωγές, τεχνογνωσία, σταθερές θέσεις εργασίας και πραγματικές παραγωγικές αλυσίδες στην ελληνική οικονομία.
Και καταλήγει: «Η Ελλάδα χρειάζεται μια καθαρή παραγωγική επιλογή. Όχι άλλη διαχείριση της κρίσης εκ των υστέρων. Όχι άλλο ένα pass. Παραγωγική ανασυγκρότηση, με ισχυρή ελληνική βιομηχανία στο επίκεντρο».
