Στα 87 της χρόνια, έφυγε με φορείο από το διαμέρισμα της Μαδρίτης όπου ζούσε από το 1956. Εβδομήντα χρόνια ζωής δεν χωρούν στις κούτες μιας μετακόμισης.
Είναι οι κινήσεις που κάνεις χωρίς να σκέφτεσαι, η διαδρομή από το κρεβάτι στην κουζίνα, το φως που ξέρεις πότε θα πέσει στο παράθυρο. Είναι η βεβαιότητα ότι υπάρχει ακόμη ένας τόπος στον οποίο ανήκεις.
Στις 23 Σεπτεμβρίου έγινε η έξωση. Ακολούθησε η νοσηλεία. Ύστερα ήρθε η συμφωνία: η οικογένεια, ο δικηγόρος της και η Ένωση Ενοικιαστών εξασφάλισαν ότι θα μπορούσε να επιστρέψει με νέο συμβόλαιο, μόλις έπαιρνε εξιτήριο.
Το σπίτι της την περίμενε. Ο χρόνος είχε τελειώσει. Δεν γνωρίζουμε αν η έξωση επέσπευσε τον θάνατό της. Γνωρίζουμε ότι τις τελευταίες δύο εβδομάδες της ζωής της τις πέρασε στο νοσοκομείο, περιμένοντας μια επιστροφή που δεν έγινε.
Η υπόθεσή της έβγαλε ανθρώπους στους δρόμους, έστησε σκηνές στην Πουέρτα δελ Σολ, έδωσε πρόσωπο σε μια στεγαστική κρίση που συνήθως περιγράφεται με ποσοστά. Αυξήσεις ενοικίων, αποδόσεις ακινήτων, έλλειμμα προσφοράς. Χρήσιμα μεγέθη.
Αρκεί να βλέπουμε και ποιος βρίσκεται στην άλλη άκρη τους. Γιατί εκεί μπορεί να βρίσκεται μια ηλικιωμένη πάνω σε φορείο. Και γύρω της εκατοντάδες άνθρωποι που προσπαθούν να εμποδίσουν την έξοδο.
Δεν αρκεί να συγκινηθούμε με τη Μαρικάρμεν. Το ερώτημα είναι τι μπορεί να αλλάξει εγκαίρως για τον επόμενο άνθρωπο που θα βρεθεί στη θέση της. Ποιες δικλίδες ασφαλείας χρειάζονται, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη, πόσο γρήγορα έρχεται μια λύση όταν ο άνθρωπος δεν έχει χρόνο να περιμένει.
«Αγωνιστείτε, συνεχίστε να αγωνίζεστε για όσα σας ανήκουν», είχε πει. Η Μαρικάρμεν δεν επέστρεψε. Αν η κινητοποίηση που προκάλεσε προστατεύσει άλλους, η τελευταία της διαδρομή θα έχει αλλάξει κάτι. Η ίδια, όμως, δικαιούνταν να ζήσει τη δική της επιστροφή.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
