Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ, ούτε την πρώτη μέρα της δίκης της Χρυσής Αυγής, όταν κληθήκαμε όλοι οι μάρτυρες του κατηγορητηρίου να παρουσιαστούμε για πρώτη φορά στο δικαστήριο, και η οποία για κακή τύχη των -καταδικασμένων τελεσίδικα σήμερα- ναζιστών, συνέπεσε να είναι στις 20 Απριλίου (του 2015). Ανήμερα δηλαδή των γενεθλίων του Χίτλερ που αυτοί γιορτάζουν. Και βέβαια δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το ιστορικό φινάλε των πεντέμιση χρόνων της δίκης, η πρώτη πράξη του οποίου γράφτηκε σαν σήμερα, πριν από έξι χρόνια, όταν το ημερολόγιο έδειχνε 7 Οκτωβρίου του 2020.
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το συλλογικό αίσθημα ψυχικής ανάτασης που γεννήθηκε στο άκουσμα της δικαστικής απόφασης του πρώτου βαθμού, που καταδίκασε τη Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση, και βέβαια καταδίκασε τον Αρχηγό της και τα μέλη του στενού ηγετικού πυρήνα γύρω από αυτόν, ως διευθυντές της οργάνωσης αυτής.
Σαν σήμερα, λοιπόν, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, με πρόεδρο την Μαρία Λεπενιώτη, αναγνώρισε, με την ιστορική του απόφαση, ότι η Χρυσή Αυγή ήταν μία εγκληματική οργάνωση που φόρεσε τον μανδύα του πολιτικού κόμματος για να τελέσει πλήθος εγκλημάτων -τα οποία και τέλεσε, διαπράττοντας δολοφονίες, απόπειρες ανθρωποκτονίας και άλλα κακουργήματα και πλημμελήματα- σε βάρος των πολιτικών της αντιπάλων και όσων θεωρούσε «υπανθρώπους» με βάση τη ναζιστική της ιδεολογία, η οποία ήταν και το κίνητρο των εγκληματικών της πράξεων.
Τίποτα δεν ήταν αυτονόητο
Με αυτόν τον τρόπο, το δικαστήριο έστειλε μήνυμα μηδενικής ανοχής στην εγκληματική δράση των Ταγμάτων Εφόδου, ωστόσο μέχρι τότε τίποτα δεν ήταν αυτονόητο.
– Δεν ήταν αυτονόητο ότι θα πάψει να υπάρχει η πολιτική, δικαστική και μιντιακή ασυλία που απολάμβανε επί δεκαετίες η Χρυσή Αυγή, η οποία τελούσε ανεξέλεγκτη τα εγκλήματά της. Και μάλιστα όταν κατάφερε πλέον να μπει το 2012 στη Βουλή, με στόχο (όπως έχει ομολογήσει ο Μιχαλολιάκος) να τη διαλύσει, αποθρασύνθηκε τελείως και εκμεταλλευόμενη (όπως έχει ομολογήσει ο Κασιδιάρης) τα βουλευτικά προνόμια της ασυλίας και της οπλοφορίας με άδεια, κλιμάκωσε έτι περαιτέρω την εγκληματική της δράση.
Δυστυχώς έπρεπε να φτάσουμε στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η αβάσταχτή απώλειά του να γίνει η θρυαλλίδα, προκειμένου να αρθεί η ασυλία που έχαιρε η ναζιστική οργάνωση, να συσχετιστούν επιτέλους οι επιμέρους υποθέσεις των εγκλημάτων της, και εν τέλει να εξαρθρωθεί.
– Δεν ήταν, επίσης, αυτονόητο ότι θα πάψουν ορισμένοι να αντιμετωπίζουν τα εγκλήματα της οργάνωσης ως μεμονωμένα περιστατικά, αφήνοντας έτσι στο απυρόβλητο την ηγεσία της.
Καθοριστικό ρόλο εδώ έπαιξε βέβαια η δουλειά μυρμηγκιού των συνηγόρων της Πολιτικής Αγωγής για την ανάδειξη των συντριπτικών στοιχείων, η ερευνητική δημοσιογραφία που έφερε στο φως πλήθος ντοκουμέντων και αποκαλύψεων για την εγκληματική δράση της οργάνωσης, το αντιφασιστικό κίνημα και οι οργανώσεις, οι φορείς και οι συλλογικότητές του που κατήγγελλαν σταθερά τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής, και βέβαια πάνω απ’ όλους και απ’ όλα, η ίδια η Μάγδα Φύσσα που εξαρχής είδε ότι πίσω από το μαχαίρι του Ρουπακιά βρισκόταν η ηγεσία της εγκληματικής οργάνωσης, ενώ με την παρουσία της η κ. Φύσσα υπήρξε από την αρχή ως το τέλος το κεντρικό στήριγμα αυτής της δίκης.
Η αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ
– Δεν ήταν αυτονόητο ότι θα πάψουν ορισμένα Μέσα Ενημέρωσης να αντιμετωπίζουν τα στελέχη και τους βουλευτές της ναζιστικής οργάνωσης ως δήθεν πολιτικά πρόσωπα, να κάνουν για αυτούς «lifestyle» δημοσιεύματα και να τους καλούν σε εκπομπές, δίνοντάς τους βήμα να πουν τις υποτιθέμενες «πολιτικές απόψεις» τους, αντί να απολογηθούν για τα εγκλήματά τους.
Ακόμα και στημένα ρεπορτάζ για δήθεν γιαγιάδες που οι χρυσαυγίτες περνούσαν απέναντι στο δρόμο για να πάνε στο ATM, είδαμε, ενώ ήταν οι ίδιες οι μανάδες τους.
Ο ναζιστικός χαρακτήρας και η απομόνωση
– Δεν ήταν καθόλου αυτονόητη η στάση πολιτικής και κοινωνικής απομόνωσης της ναζιστικής οργάνωσης που εντέλει επιτεύχθηκε, αλλά έπειτα από πολύ αγώνα όλων όσων από διαφορετικά μετερίζια (δικηγόροι, δημοσιογράφοι, αντιφασιστικό κίνημα) πάλεψαν για αυτήν.
Δεν ήταν καν αυτονόητο ότι οι χρυσαυγίτες θα αντιμετωπίζονται από όλους ως αυτό που είναι, δηλαδή ως ναζιστές. Κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για την πορεία της δίκης, αφού αν δεν έμπαινε στην εξίσωση η ναζιστική ιδεολογία, οι εγκληματικές πράξεις θα φαίνονταν ακατανόητες.
Γιατί η ιδεολογία ήταν το κίνητρο της εγκληματικής δράσης, η οποία και στοιχειοθετήθηκε μέσα από αλλεπάλληλα ντοκουμέντα, όπως το βίντεο που αποκαλύψαμε με τον Δημήτρη Ψαρρά από τη ναζιστική συναυλία του 2005, όπου εμφανίζονται ο Μιχαλολιάκος και σύσσωμος ο ηγετικός πυρήνας της οργάνωσης (Κασιδιάρης, Παναγιώταρος, Γερμενής, Ματθαιόπουλος, Μισιάκας-Μάστορας κα.) με σημαίες των SS και της Βέρμαχτ και υπό τους ήχους ήχους του ύμνου της ναζιστικής Γερμανίας «Deutschland über alles» – «Υπεράνω όλων η Γερμανία».
Η έκβαση της δίκης
– Και βέβαια δεν ήταν αυτονόητη η έκβαση της δίκης μέχρι και την τελευταία στιγμή. Μην ξεχνάμε την απολύτως αστήρικτη και διάτρητη απαλλακτική πρόταση της εισαγγελέα της έδρας Αδαμαντίας Οικονόμου, η οποία αγνόησε επιδεικτικά το συντριπτικό αποδεικτικό υλικό και σε κάθε περίπτωση θέλησε να το αποσυνδέσει από όλες αυτές τις εγκληματικές πράξεις της ναζιστικής οργάνωσης, τις οποίες επιχείρησε να παρουσιάσει ως «μεμονωμένα περιστατικά», όχι μόνο ταυτιζόμενη με την υπερασπιστική γραμμή της ναζιστικής οργάνωσης, αλλά ξεπέρασε και τα πιο τρελά της όνειρα.
Ειδικά στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που η εισαγγελέας στην πρότασή της δεν είδε τον οργανωμένο χαρακτήρα της επίθεσης, ζήτησε να αθωωθούν όλοι πλην Ρουπακιά, όταν είναι ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος που «κάρφωσε» τον πυρηνάρχη Πατέλη και ολόκληρη την Τοπική Οργάνωση της Νίκαιας, στην προσπάθειά του να φορτώσει αποκλειστικά σ’ αυτούς την ποινική ευθύνη και να γλιτώσει ο ίδιος.
Για να έρθει στη συνέχεια η Πολιτική Αγωγή να βομβαρδίσει το ακροατήριο με τα συντριπτικά στοιχεία σε βάρος της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής.
Δεν επιτρέπεται
Σήμερα, λοιπόν, που υπάρχει πια και η καταδίκη σε δεύτερο βαθμό, δεν επιτρέπεται με τίποτα, όλα αυτά που με κόπο έγιναν αυτονόητα, να πάψουν πάλι να είναι και να επιστρέψουμε σε άλλες σκοτεινές εποχές.
Ειδικά όταν ο καταδικασμένος ναζιστής Κασιδιάρης πάει ξανά να αντιμετωπιστεί από κάποιους ως δήθεν «πολιτικός παράγοντας», ενώ νομίζει ότι έχουμε βυθιστεί στη λήθη για τα εγκλήματα της εγκληματικής οργάνωσής του και για τον δικό του ρόλο υπαρχηγού σε αυτήν.
Οι ισχυρισμοί Κασιδιάρη
Εξ ου και η συνήγορός του Βάσω Πανταζή ισχυρίζεται ότι ο Κασιδιάρης δεν είναι ναζιστής αλλά «λαϊκός εθνικιστής» και ότι η Χρυσή Αυγή «εκπροσωπούσε το λαϊκό εθνικισμό», όταν όλοι πλέον γνωρίζουν, μέσα από τα ντοκουμέντα της ίδιας της ναζιστικής οργάνωσης (βλ. άρθρο «εθνικιστές ή ναζιστές», εφημερίδα Χρυσή Αυγή), ότι ο «λαϊκός εθνικισμός», όπως η ίδια η Χρυσή Αυγή ομολογεί, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα με τον ναζισμό και «δεν σημαίνει ότι αλλάξαμε ιδέες», αλλά «ο όρος “εθνικοσοσιαλισμός” προκαλεί παρανοήσεις μετά από έναν ωκεανό προπαγάνδας εξήντα ολόκληρων ετών». «Προπαγάνδα» εννοούν απέναντι στον αγαπημένο τους Χίτλερ.
Η άλλη γραμμή Κασιδιάρη, κατά τη συνήγορό του, είναι ότι «δεν έχει καμία εμπλοκή σε καμία ποινική πράξη», όταν όλα τα ντοκουμέντα για τον ρόλο του ως διευθυντή της εγκληματικής οργάνωσης έχουν παρουσιαστεί στο δικαστήριο, όπως και ο ηγετικός του ρόλος και σε επιμέρους εγκληματικές υποθέσεις, όπως το ανατριχιαστικό πογκρόμ του 2011 στο κέντρο της Αθήνας (άσχετα με το αν η υπόθεση παραγράφηκε λόγω παρέλευσης πενταετίας, εξαιτίας της ολιγωρίας των αρμόδιων δικαστικών αρχών), αλλά και ο ρόλος του ως μπροστάρη στις επιχειρήσεις συγκάλυψης των εγκλημάτων.
Και οι τελευταία υπερασπιστική γραμμή Κασιδιάρη είναι ότι «δε γνώριζε τους αυτουργούς των πράξεων». Εντάξει, η επιστήμη σηκώνει πια τα χέρια ψηλά, αφού είναι ο ίδιος ο Κασιδιάρης που είχε ομιλία στην υμνητική, για τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, εκδήλωση στη Νίκαια, ενώ, όπως έχει δει το δικαστήριο, φωτογραφιζόταν και μαζί τους.
