Και, μεταξύ μας, ας μη δραματοποιούμε: δεν μας καίει ποιος έχει δίκιο. Το ερώτημα είναι ποιος θα τραγουδάει τώρα τα τραγούδια του Καρβέλα.
Για χρόνια τους είχαμε βάλει στη Σουηδία. Όχι γεωγραφικά, φυσικά. Στη δική μας φαντασιακή Σκανδιναβία. Εκεί όπου οι άνθρωποι χωρίζουν πολιτισμένα, οι πρώην παραμένουν φίλοι, οι νυν συνυπάρχουν με τους πρώην, τα παιδιά μεγαλώνουν ανάμεσα σε διευρυμένες οικογένειες και κανείς δεν χρειάζεται να καταστρέψει τον άλλον για να αποδείξει ότι ο γάμος τελείωσε.
Η Άννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας ήταν για χρόνια το ελληνικό παράδειγμα ότι μπορεί να πέσουν τίτλοι τέλους σε έναν μεγάλο έρωτα χωρίς να γίνει πόλεμος. Μπορεί ο έρωτας αυτός να μετασχηματιστεί σε φιλία, σε οικογένεια, σε δημιουργική σχέση, σε κάτι που δεν χωρά εύκολα στις συμβατικές ταμπέλες. Η εικόνα τους είχε σχεδόν κάτι διδακτικό, χωρίς οι ίδιοι να χρειάζεται να μας διδάξουν τίποτα.
Μας άρεσε αυτή η ιστορία. Ήταν βολική, αισιόδοξη και, κυρίως, σπάνια. Μας έλεγε ότι μπορείς να αγαπήσεις κάποιον, να χωρίσεις μαζί του και παρ’ όλα αυτά να μη χρειαστεί να διαγράψεις όσα έζησες. Ότι μπορείς να περάσεις από τον έρωτα στη συντροφικότητα μιας άλλης μορφής χωρίς να διαβείς από την υποχρεωτική στάση της αλληλοεξόντωσης.
Η ίδια η Βίσση είχε περιγράψει τον Καρβέλα ως «τον κολλητό» της. Και το 2022 είχε πει μια φράση που σήμερα αποκτά σχεδόν ειρωνική επικαιρότητα: «Χωρίς τον Καρβέλα, δεν υπάρχει Βίσση, όπως και χωρίς τη Βίσση, δεν υπάρχει Καρβέλας».
Ίσως, τελικά, να υπήρχε κάτι αληθινό σε όλα αυτά. Απλώς δεν ήταν ολόκληρη η αλήθεια. Γιατί τώρα ο Βορράς φαίνεται να έκλεισε τα σύνορά του.
Η σχέση έχει μεταφερθεί από το πεδίο της ωραίας, σχεδόν μυθολογικής συνύπαρξης στο πεδίο όπου οι άνθρωποι αρχίζουν να μετρούν. Αμοιβές, συμφωνίες, πνευματικά δικαιώματα, οικονομικές αξιώσεις. Ο Καρβέλας μιλά για «οικονομική αυτοκτονία» και «ηθική δολοφονία», η πλευρά της Βίσση μιλά για οικονομικές εκκρεμότητες και απειλές. Οι δύο εκδοχές συγκρούονται και η υπόθεση οδηγείται πλέον σε μια πολύ λιγότερο σκανδιναβική κατεύθυνση: δικηγόροι, εξώδικα, δημόσιες δηλώσεις και δικαστικές αίθουσες.
Η άλλοτε τόσο ευρωπαϊκή εικόνα, λοιπόν, προσγειώθηκε απότομα στα απολύτως ελληνικά: ποιος είπε τι, ποιος χρωστάει τι, ποιος έχει δίκιο και ποιος θα το αποδείξει. Η χώρα των Abba, ως γνωστόν, δεν προβλέπει τέτοια αναστάτωση στο τουριστικό της πακέτο.
Και κάπου εδώ, ας είμαστε ειλικρινείς, αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον μέρος. Όχι επειδή μας αφορά. Δεν μας αφορά. Δεν είναι δική μας οικογένεια. Δεν είναι δικά μας χρήματα. Δεν είναι δική μας συμφωνία. Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς έχει συμβεί πίσω από κλειστές πόρτες και δεν έχουμε κανέναν λόγο να αποφανθούμε ποιος έχει δίκιο.
Κι όμως, παρακολουθούμε. Γιατί η ιστορία προσφέρει κάτι που η πραγματικότητα σπανίως χαρίζει τόσο απλόχερα: τον ιδανικό αντιπερισπασμό. Ο κόσμος καίγεται, η καθημερινότητα γίνεται όλο και πιο ακριβή, οι πόλεμοι δεν τελειώνουν, η πολιτική παράγει καθημερινά νέα αδιέξοδα, και εμείς μπορούμε, για λίγες ώρες, να συζητάμε αν η Βίσση χρωστά στον Καρβέλα, αν ο Καρβέλας ζητά περισσότερα από όσα δικαιούται και αν η επόμενη συναυλία θα έχει Καρβέλα ή όχι. Υπέροχα.
Δεν είναι απλώς μια διαμάχη. Είναι η τέλεια τηλεοπτική παύση από την πραγματικότητα. Ένας αντιπερισπασμός πολυτελείας, με πρωταγωνιστές δύο από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της ελληνικής μουσικής και με όλα τα απαραίτητα συστατικά: παλιός έρωτας, τέχνη, χρήμα, εξώδικα, δημόσιες δηλώσεις και, φυσικά, κοινό που παρακολουθεί από τον καναπέ του και αποφαίνεται σαν να συμμετείχε στη συμφωνία.
Και, μεταξύ μας, υπάρχει και κάτι ακόμη πιο κυνικό. Δεν πεθαίνουμε κιόλας από την προδοσία του ιδανικού ζευγαριού. Δεν ξυπνήσαμε αίφνης με την αίσθηση ότι κατέρρευσε ο πολιτισμός. Δεν θα χάσουμε την πίστη μας στην ανθρωπότητα επειδή δύο καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς δεν κατάφεραν να παραμείνουν για πάντα υπεράνω χρημάτων.
Άλλωστε, ας μην κοροϊδευόμαστε. Οι καλλιτέχνες μπορεί να έχουν μεγαλώσει, να έχουν κατακτήσει την υστεροφημία τους, να έχουν μιλήσει για ελευθερία, έρωτα, ανατροπή και ανεξαρτησία. Όταν όμως έρχεται η ώρα του χρήματος, η ανθρωπότητα, ακόμη και η λαλούσα εύηχα, ξαναβρίσκει την κοινή της, παράφωνη γλώσσα.
Απλώς, ας το ομολογήσουμε: Η πραγματική αγωνία αλλού έγκειται. Και τώρα, ποιος θα τραγουδάει το «Δώδεκα»; Εκεί είναι το δικό μας δράμα.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
