Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, αλλά πού μπορεί να είναι η αρχή στην Ελλάδα που τίποτα δεν ολοκληρώνεται και αενάως μεταρρυθμιζόμαστε, για να πετύχουμε τον στόχο; Ρητορικό το ερώτημα, αλλά χωρίς αμφιβολία είναι σημαντικό το ότι ο νέος νόμος για τις ξένες επενδύσεις θέλει να δίνεται η άδεια στον επενδυτή σε 60 ημέρες.
Πάμε να μιμηθούμε τις γειτονικές χώρες, αν και αυτοί έχουν μικρότερους φορολογικούς συντελεστές, που εμείς δεν έχουμε, και μπορούν να επιδοτήσουν από επιλογή τομείς που εμείς πάλι ως χώρα δεν μπορούμε. Η Τουρκία σήμερα επιδοτεί τα καύσιμα στα δικά της ψαράδικα (που σε λίγο θα ψαρεύουν και εντός του Σαρωνικού), ενώ εμείς, για τους γνωστούς λόγους, δεν μπορούμε να το κάνουμε.
Και αν έχουμε ένα περιθώριο δαπανών παραπάνω να κινηθούμε σε κάθε νέο έτος, αδυνατούμε να βάλουμε προτεραιότητες, καθώς υπάρχουν ανάγκες μεγάλες αλλά και διαφθορά σαν χοάνη, εντός της οποίας χάνονται πόροι.
Όσον αφορά την επένδυση που θέλει να κάνει κάποιος ξένος στην Ελλάδα, η κανονική διαδικασία απαιτεί να φτιαχτεί ένας φάκελος με τις προϋποθέσεις και μετά να κατατεθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες, για να εγκριθεί ή να απορριφθεί. Κι εκεί έρχονται οι εξήντα ημέρες, εντός των οποίων ο υποψήφιος επενδυτής θα πληροφορηθεί περί του τι μέλλει γενέσθαι με την επένδυσή του.
Και αν υποθέσουμε ότι οι 60 ημέρες τηρούνται, το ερώτημα είναι πόσο θα χρειαστεί για να ετοιμάσει το φάκελο. Εκεί υπάρχει ένας άλλος κυκεώνας, που λέγεται γραφειοκρατία και την οποία όλοι ξορκίζουν αλλά κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Ένα μεγάλο κομμάτι της έγινε μάλιστα και ψηφιακό, για να αντιμετωπισθεί το «γρηγορόσημο» και η διαφθορά που αυτό ενείχε. Και αν σε έναν βαθμό κόπηκε το «γρηγορόσημο», η ποσότητα της γραφειοκρατίας μεγάλωσε με νέες προϋποθέσεις σε νέες πλατφόρμες – και πάει λέγοντας. Το μαρτυρούν οι λογιστές -που μαρτυρούν-, όταν η εφορία θέλει να ξεκινήσει μια καινούργια δράση, αλλά και οι επιχειρήσεις που συχνά βρίσκονται αντιμέτωπες με γραφειοκρατικούς παραλογισμούς που η ψηφιοποίηση ενέτεινε.
Κι ο φάκελος, για να ετοιμαστεί, θέλει πέρασμα από μια σειρά υπηρεσίες του Δημοσίου, από τις πιο σχετικές μέχρι τις πιο άσχετες, που είναι κατεσπαρμένες γεωγραφικά πολλές φορές. Και από κοντά να υπάρχει κι ο φόβος για την τάδε ή δείνα οργάνωση (περιβαλλοντική ή όχι δεν έχει σημασία), όταν κάνει προσφυγή που καθυστερεί τον σχηματισμό του φακέλου…
Οι προθέσεις των αρμοδίων μπορεί να είναι αγαθές, μόνο που η νομοθετική αποτύπωση, όταν συναρτάται με ένα ατελέσφορο κράτος και τις υπηρεσίες του -όπως το ελληνικό-, δημιουργεί πλήθος από ασυνέχειες και προβλήματα που φαίνονται σ’ αυτόν που πάει να κάνει την επένδυση και τελικά δεν την κάνει. Κι εκεί η καλή πρόθεση εκφυλίζεται και αναρωτιόμαστε τι φταίει που δεν έχουμε επενδύσεις.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
