Από την Ενωτική Κίνηση ΣΕΓΑΣ λάβαμε και δημοσιεύουμε ανακοίνωση -τοποθέτηση για το επάγγελμα των προπονητών στίβου.
Ακολουθεί η ανακοίνωση της ΕΚΙΣ:
«Καθώς η αγωνιστική περίοδος του στίβου βρίσκεται πλέον σε πλήρη εξέλιξη, οι φίλοι του αθλήματος παρακολουθούν τις επιδόσεις των αθλητών και τις επιτυχίες που αποτελούν τη δημόσια εικόνα του Ελληνικού στίβου. Πίσω όμως από κάθε αποτέλεσμα υπάρχει μια πραγματικότητα λιγότερο ορατή αλλά απολύτως καθοριστική: η κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι προπονητές, οι άνθρωποι που παράγουν καθημερινά το αθλητικό έργο πάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρο το οικοδόμημα του ΣΕΓΑΣ.
Είναι άραγε βιώσιμο σήμερα το επάγγελμα του προπονητή στίβου? και αν δεν είναι ποια είναι η ευθύνη του ΣΕΓΑΣ που αποτελεί τον βασικό εργοδότη και θεσμικό φορέα ανάπτυξης του αθλήματος;
Από τον Σεπτέμβρη του 2025 μέχρι και το Μάη του 2026, οι προπονητές εργάστηκαν υπό καθεστώς πλήρους αβεβαιότητας για την ανανέωση των συμβάσεων τους. Κλήθηκαν να σχεδιάσουν, να υλοποιήσουν και να υποστηρίξουν την προετοιμασία των αθλητών τους χωρίς να γνωρίζουν εάν λίγους μήνες αργότερα θα έχουν επαγγελματική σχέση με την ομοσπονδία.
Επρόκειτο για μια πολύμηνη περίοδο ανασφάλειας, κατά την οποία οι προπονητές σήκωσαν μόνοι τους το βάρος της προπονητικής διαδικασίας, χωρίς σαφές πλαίσιο εργασιακής σταθερότητας και χωρίς ουσιαστική θεσμική υποστήριξη.
Σαν να μην έφτανε αυτό, στα μέσα Απριλίου η διοίκηση του ΣΕΓΑΣ απέστειλε στην ΓΓΑ τον πίνακα αποσπάσεων των «προπονητών-εκπαιδευτικών» χωρίς να προηγηθεί δημόσια ενημέρωση για το ποιος αξιολόγησε, με ποια κριτήρια, με ποια διαδικασία και με ποιες εγγυήσεις διαφάνειας και αξιοκρατίας. Μέχρι σήμερα δεν είναι γνωστό: αν υπήρξε πλαίσιο αξιολόγησης, αν αυτό εγκρίθηκε από τα αρμόδια όργανα και αν κοινοποιήθηκε στους άμεσα ενδιαφερόμενους.
Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον στο οποίο η αβεβαιότητα τείνει να μετατραπεί σε κανονικότητα. Ένα περιβάλλον που αποθαρρύνει νέους επιστήμονες από το να ακολουθήσουν το επάγγελμα του προπονητή στίβου και οδηγεί έμπειρους επαγγελματίες στην αναζήτηση διεξόδων εκτός του αθλήματος. Και όμως!!την ίδια στιγμή, η διοίκηση συνεχίζει να μιλά για ανάπτυξη, διακρίσεις και μέλλον. Η αλήθεια είναι απλή: κανένα άθλημα δεν μπορεί να αναπτυχθεί όταν οι άνθρωποι που παράγουν το έργο του, ζουν σε καθεστώς επαγγελματικής ανασφάλειας και ομηρείας. Κανένας στρατηγικός σχεδιασμός δεν μπορεί να θεωρηθεί σοβαρός όταν απουσιάζει ένα σαφές σχέδιο για τη στήριξη, την αξιολόγηση και την επαγγελματική προοπτική των προπονητών που αποτελούν την ραχοκοκαλιά του Ελληνικού στίβου. Είναι καιρός να γίνει αντιληπτό ότι:
• Η βιωσιμότητα και η ανάπτυξη του επαγγέλματος του προπονητή στίβου δεν αποτελεί πλέον ένα απλό εργασιακό ζήτημα. Αποτελεί ζήτημα επιβίωσης και προοπτικής για το ίδιο το άθλημα.
• Ο προπονητής είναι ο βασικός πυλώνας ανάπτυξης του στίβου.
• Είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται καθημερινά στο στάδιο, που κρατά ζωντανά τα σωματεία, που στηρίζει τα παιδιά, που παράγει αθλητές και αποτελέσματα κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, και όμως σήμερα το επάγγελμα του προπονητή οδηγείται στην πλήρη απαξίωση.
Είναι βιώσιμο σήμερα το επάγγελμα του προπονητή στίβου;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Όταν υπάρχουν προπονητές που αμείβονται με 1.000 και 1.500 ευρώ το χρόνο, όταν οι πληρωμές γίνονται με κουπόνια σίτισης, όταν δεν υπάρχει σταθερό εργασιακό πλαίσιο, αξιοπρεπής αμοιβή ή επαγγελματική προοπτική, τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη του αθλήματος αλλά για εργασιακή υποβάθμιση και θεσμική απαξίωση του προπονητή! Πως μπορεί το επάγγελμα να είναι ελκυστικό για νέους επιστήμονες και νέους προπονητές, όταν η ίδια η ομοσπονδία δεν διασφαλίζει ούτε τα στοιχειώδη. Την ίδια στιγμή ακούμε διαρκώς ότι «δεν υπάρχουν προπονητές για το άθλημα μας»
Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι με γνώσεις σπουδές και διάθεση προσφοράς, οι οποίοι απομακρύνονται επειδή το σύστημα δεν προσφέρει αξιοκρατία, προοπτική και αξιοπρέπεια.
Και εδώ προκύπτει η μεγάλη ευθύνη του ΣΕΓΑΣ:
• Ποια είναι η θέση της ομοσπονδίας απέναντι σε αυτή την κατάσταση;
• Ποιο είναι το σχέδιο για τη στήριξη του ανθρώπινου δυναμικού που κρατά όρθιο τον ελληνικό στίβο;
• Είναι δυνατόν το 2026 να μην υπάρχει ένα ξεκάθαρο, αντικειμενικό και θεσμοθετημένο πλαίσιο αξιολόγησης των προπονητών που να καθορίζει τις προσλήψεις-τις αποσπάσεις-την εξέλιξη και την προπονητική ιεραρχία.
• Πως είναι δυνατόν να επικρατεί αδιαφάνεια, αναξιοκρατία και αμετροέπεια σε έναν τόσο κρίσιμο τομέα;
Ο ελληνικός στίβος δεν μπορεί να λειτουργεί με προσωπικές σχέσεις, «ημετέρους» και ασαφή κριτήρια. Δεν μπορεί οι αποφάσεις που καθορίζουν την επαγγελματική ζωή και την ανάπτυξη του αθλήματος, να λαμβάνονται χωρίς διαφάνεια και λογοδοσία. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι χωρίς ισχυρούς, καταρτισμένους και επαγγελματικά κατοχυρωμένους προπονητές, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε σωματειακός αθλητισμός ούτε υψηλός πρωταθλητισμός με συνέχεια και προοπτική.
Τεράστια όμως είναι και η ευθύνη των συνδέσμων προπονητών.
Παρατηρούμε βέβαια μια παραδοξότητα. Αυτή έγκειται ότι στον ΣΕΓΑΣ υπάρχουν 4 σύνδεσμοι «σε καμμιά άλλη ομοσπονδία δεν παρατηρείται αυτό» που εμφανίζονται να εκπροσωπούν τους προπονητές, αλλά κανένας τα δικαιώματα τους. Ο θεσμικός τους ρόλος δεν είναι να λειτουργούν ως σιωπηλοί παρατηρητές ή αναχώματα της διοίκησης. Ο ρόλος τους είναι να υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μελών τους απέναντι στον εργοδότη τους που είναι ο ΣΕΓΑΣ.
Από το 2022 υπάρχει θεσμικά εκπρόσωπος των προπονητών στο Δ.Σ της ομοσπονδίας.
Οφείλει λοιπόν η εκπρόσωπος να απαντήσει δημόσια:
• Ποια συγκεκριμένη πρόταση κατέθεσε για τη βελτίωση του επαγγέλματος των συναδέλφων της;
• Ποια παρέμβαση έκανε για τις αμοιβές;
• Ποια πρωτοβουλία πήρε για αξιοκρατία, εργασιακά δικαιώματα και θεσμική προστασία των προπονητών;
Γιατί όταν εκπροσωπείς έναν κλάδο που απαξιώνεται καθημερινά η σιωπή δεν μπορεί να βαφτίζεται «θεσμική στάση». Η σιωπή πλέον μετατρέπεται σε συνενοχή.
Το κρίσιμο ερώτημα προς το Δ.Σ. του ΣΕΓΑΣ είναι: υπάρχει πραγματική βούληση για την δημιουργία ενός βιώσιμου μοντέλου ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού του ελληνικού στίβου ή το άθλημα θα συνεχίζει να στηρίζεται αποκλειστικά στην προσωπική αυταπάρνηση και την οικονομική εξουθένωση των προπονητών του. Ο σεβασμός προς τον προπονητή δεν είναι συντεχνιακό αίτημα. Είναι προϋπόθεση για να έχει μέλλον το άθλημα».
