Μπορεί ένας πολιτικός που εξελέγη δύο φορές ως ανάχωμα στην ακροδεξιά να καταλήξει να διευκολύνει την πολιτική της νομιμοποίηση; Αυτό είναι το παράδοξο που αναδεικνύεται στη Γαλλία, καθώς η πολιτική κρίση βαθαίνει και η χώρα οδεύει προς τις προεδρικές εκλογές του 2027.
Μιλώντας στην τηλεόραση της Ναυτεμπορικής, ο Αντώνης Παπαγιαννίδης περιέγραψε έναν μηχανισμό πολιτικής μετατόπισης που, μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ευνοϊκός για τη Μαρίν Λεπέν.
Ο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος «προέρχεται από την κεντροαριστερά και εξελέγη ως το καλό παιδί του συστήματος», εμφανίζεται να συμβάλλει εμμέσως πλην σαφώς στην ενίσχυση της ακροδεξιάς. Όχι επειδή υιοθετεί τις θέσεις της Λεπέν. Αλλά επειδή, παρουσιάζοντας τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν ως βασικό παράγοντα αποσταθεροποίησης, μεταβάλλει τους όρους με τους οποίους οι Γάλλοι αντιλαμβάνονται τις πολιτικές εναλλακτικές.
Με τον Μακρόν να ταυτίζει τη ριζοσπαστική Αριστερά στη δημόσια συζήτηση με την αναταραχή και την αβεβαιότητα, η Λεπέν εμφανίζεται, μέσα από αυτή την αντιπαραβολή, ως η επιλογή σταθερότητας στον δεύτερο γύρο των εκλογών.
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή αντιστροφή. Το 2017 και το 2022, ο Μακρόν κέρδισε την προεδρία προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, την ανάγκη να αποτραπεί η άνοδος της ακροδεξιάς στην εξουσία. Σήμερα, η πολιτική σύγκρουση διεξάγεται σε ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον.
Το γαλλικό Mediapart έχει ασκήσει κριτική στην πολιτική ταξινόμηση της Ανυπότακτης Γαλλίας του Μελανσόν ως «άκρας Αριστεράς», θεωρώντας ότι εντάσσεται σε μια διαδικασία μακροχρόνιας δαιμονοποίησής της.
Το παράδοξο της επόμενης ημέρας
Από την άλλη πλευρά, οι επικριτές του Μελανσόν αποδίδουν στον ίδιο και στην πολιτική τακτική του μέρος της ευθύνης για την πόλωση. Συνεπώς, η κριτική προς την Ανυπότακτη Γαλλία δεν συνιστά αυτομάτως υποστήριξη προς τον Εθνικό Συναγερμό.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται, ωστόσο, το ερώτημα που θέτει και το σχόλιο του κ. Παπαγιαννίδη: ποια είναι η πολιτική συνέπεια όταν το κέντρο παρουσιάζει τη ριζοσπαστική Αριστερά ως την κυριότερη απειλή για τη σταθερότητα;
Γιατί τότε η Λεπέν δεν χρειάζεται απαραίτητα να αλλάξει τις θέσεις της. Αρκεί να αλλάξει, στα μάτια ενός μέρους της κοινής γνώμης, η σύγκριση με τους αντιπάλους της.
Και έτσι, ο Μακρόν, ο πολιτικός που αναδείχθηκε υποσχόμενος να κρατήσει την ακροδεξιά μακριά από το Ελιζέ, βρίσκεται αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο η δική του πολιτική στρατηγική να συμβάλλει στην αποδυνάμωση αυτού ακριβώς του αναχώματος. Άκρως διδακτικό και για τα ελληνικά δεδομένα.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
