Τη χάραξη εθνικής στρατηγικής για αμυντική βιομηχανία με προοπτική και κοινωνικά ανταποδοτική προτάσσει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού, Αναστάσιος Ροζολής, μιλώντας στο Vidcast των «Leaders» της Ναυτεμπορικής.
Σύμφωνα με τον κ. Ροζολή η αμυντική στρατηγική της Ευρώπης και της Ελλάδας διαμορφώνονται με δυναμικό τρόπο. Σε αυτό περιβάλλον η ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας και τα κοινωνικά ανταποδοτικά της οφέλη θα προκύψουν στο μέγιστο βαθμό όταν η χώρα μας προσδιορίσει με ακρίβεια το στόχο της όσον αφορά τη συμμετοχή των ελληνικών αμυντικών εταιρειών σε εθνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα και όταν καλυφθεί το θεσμικό κενό με τη δημιουργία κρατικής δομής με επίκεντρο την αμυντική βιομηχανία.
Άμυνα και κοινωνικό μέρισμα
«Όπως έλεγα πάντα», τονίζει ο κ. Ροζολής, «αμυντικό προϊόν θα μπορούσε να είναι ακόμα και ένα σάντουιτς και το αναφέρω ως παράδειγμα, αν αυτό το σάντουιτς είναι φτιαγμένο για τις ανάγκες του μαχητή. Δηλαδή, αν είναι κάτι το οποίο αντέχει στις αμυντικές συνθήκες, αυτό είναι ένα αμυντικό προϊόν. Ακόμα και τα φαρμακευτικά προϊόντα τα οποία αφορούν τον μαχητή εντάσσονται στην ευρύτερη έννοια της άμυνας. Και έτσι μόνο θα μπορέσουμε να δώσουμε και στην κοινωνία να καταλάβει ότι η άμυνα όπως εξελίσσεται τώρα πια είναι ένα εύρος προϊόντων και υπηρεσιών».
Και συμπληρώνει λέγοντας πως «θα είμαι ο τελευταίος που θα πω ότι δεν θα ήταν καλύτερα να φτιάχνεις σχολεία από το να δίνεις χρήματα για να φτιάξεις ένα άρμα μάχης. Αλλά έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, για να προστατεύεις τα σχολεία που έχεις, χρειάζεσαι ένα άρμα μάχης. Η Ελλάδα, λόγω Τουρκίας, είχε πάντα συναίσθηση της πραγματικότητας και της ανάγκης της άμυνας. Τα γεγονότα στην Ουκρανία έδειξαν ότι η άμυνα είναι απαραίτητη για να διασφαλίσει κάθε κοινωνία και την ελευθερία της και την ανεξαρτησία της και τα κεκτημένα που έχει».
Εστιάζοντας στην Ελλάδα και κατά πόσον μας έχει κοστίσει η ταύτιση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας αποκλειστικά με τους εξοπλισμούς, γεγονός που έχει προκαλέσει και την παγιωμένη θέση άρνησης από μέρος των πολιτών απέναντι στο συγκεκριμένο κλάδο, ο κ. Ροζολής εξηγεί πως «ο κλάδος μοιάζει να βγαίνει από το καβούκι του αλλά και από το παρασκήνιο και αυτό είναι σημαντικό και ενθαρρυντικό. Από τότε που ήμουν μικρός, θυμάμαι ότι τα αμυντικά θέματα στην Ελλάδα ταυτίζονται με την ελληνική ιδιοσυγκρασία, από το ζενίθ στο ναδίρ και αντίστροφα. Δηλαδή, όταν δεν έχουμε προβλήματα με την Τουρκία θέλουμε βούτυρο και όχι κανόνια. Όταν αρχίζουν κάποια προβλήματα, αμέσως τα Μέσα Ενημέρωσης και η κοινωνία αναρωτιούνται πόσα άρματα έχουμε, πόσα έχουν οι Τούρκοι, πόσα αεροπλάνα, γιατί δεν αγοράσαμε υποβρύχια. Ωστόσο είναι άλλο πράγμα να λες ότι αγοράζω για την άμυνα της χώρας και άλλο να λες ότι μέσα από αυτά τα χρήματα διάφοροι ποντικοί γίνονται πλούσιοι και διαφθείρεται το κράτος. Αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι το μέρισμα, η επιστροφή που θα δώσει η αμυντική βιομηχανία σε μια κοινωνία».
Παραθέτοντας το παράδειγμα του Ισραήλ σημειώνει πως «αν δούμε για παράδειγμα το Ισραήλ, όπου τα έξοδα για την άμυνα είναι λιγότερα από τα χρήματα που παίρνουν από τις εξαγωγές των όπλων, καταλαβαίνετε ότι πια εκεί όταν δουλεύουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι και έχουν εισόδημα αλλάζει η εικόνα για την κοινωνία. Στην Ελλάδα δεν το είχαμε αυτό. Είχαμε κρατικές βιομηχανίες για τις οποίες ακούγαμε ότι είναι χρεοκοπημένες ότι έχουν διαφθορά, ότι έχουν κομματικές διοικήσεις. Άρα ο πολίτης είχε δίκιο. Από την άλλη πλευρά βλέπετε ότι είμαστε από τις χώρες που οι πολίτες εμπιστεύονται τις Ένοπλες Δυνάμεις και θέλουν η χώρα μας να είναι εξοπλισμένη γιατί ο μέσος Έλληνας πολίτης καταλαβαίνει τον κίνδυνο. Πλέον γίνονται σε μεγάλο βαθμό οι συμβάσεις διακρατικά οπότε δεν είναι όπως ήταν παλαιότερα. Αυτό που πρέπει να κάνουμε σήμερα είναι να επιστρέψουμε, να δημιουργήσουμε κοινωνικό μέρισμα, νέα παιδιά να δουλεύουν, να υπάρχει αυτή η περηφάνεια που θα έπρεπε να υπάρχει στην Ελλάδα, όπως στις άλλες χώρες που σου λένε «εμείς κατασκευάζουμε αυτό το αμυντικό προϊόν».
Αμυντικό υλικό made in Greece και συμπαραγωγές
Ως πρόεδρος του ΣΕΚΠΥ επισημαίνει πως «ο Σύνδεσμος Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού ξεκίνησε το 1982 με 20 εταιρείες ιδρυτικά μέλη και με αρχική ταυτότητα ως Σύνδεσμος Ελλήνων Κατασκευαστών Πολεμικού Υλικού. Μετεξελίχθηκε και πλέον αριθμεί πάνω από 350 εταιρείες. «Φυσικά όταν λέμε αυτό δεν εννοούμε ότι είναι 350 εταιρείες που ασχολούνται αμιγώς με την άμυνα αλλά είναι 350 ελληνικές εταιρείες που ολοκληρωτικά ή εν μέρει ασχολούνται ή ενδιαφέρονται να μπουν στην άμυνα», διευκρινίζει ο κ. Ροζολής και συμπληρώνει λέγοντας πως «θα πρέπει στη χώρα να εξασφαλίσουμε ότι η συνεχή υποστήριξη, το full support, θα γίνεται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό από Έλληνες. Και αυτό όχι μόνο για το καλό της αμυντικής βιομηχανίας. Πρωτίστως, γιατί όταν θα υπάρξει μια κρίση, θα πρέπει μόνοι μας τουλάχιστον να μπορούμε να συντηρούμε τα δικά μας οπλικά συστήματα. Πρέπει να μπούμε στην καινούργια εποχή που είναι η συνεργασία των ενόπλων δυνάμεων με ελληνικές εταιρείες. Όταν φεύγει κάποιος λοιπόν από την αεροπορία ή το ναυτικό ή το στρατό με 30 χρόνια εμπειρίας και επειδή οι άνθρωποι αυτοί πια είναι νέοι και πρέπει να δουν τι άλλο θα κάνουν, αντί να πηγαίνουν στο εξωτερικό, να εργάζονται σε ελληνικές εταιρείες οι οποίες θα προσφέρουν τις ίδιες υπηρεσίες σε ένοπλες δυνάμεις. Το άλλο κομμάτι είναι η παραγωγή προϊόντων. Έχουμε εταιρείες που είναι παγκόσμιοι πρωταθλητές, εταιρείες οι οποίες κατασκευάζουν, όπως είναι η METLEN στο Βόλο, που κατασκευάζει το σώμα και κομμάτι του πύργου του Leopard για όλο τον κόσμο. Έχουμε εταιρείες, όπως η ΕΑΒ, παρόλα τα προβλήματά της, που είναι ένας παγκόσμιος κατασκευαστής για τη Lockheed. Θα μπορούσαμε να κατασκευάζουμε συγκεκριμένα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας, τα οποία δεν χρειάζονται τεράστιες εγκαταστάσεις. Να υπάρχει σημαντική ελληνική συμμετοχή και συνεχή υποστήριξη».
Διακρατική αμυντική στρατηγική και ελληνικές αμυντικές επιχειρήσεις
Η στρατηγική της Ευρώπης στοχεύει σε κοινά ευρωπαϊκά προγράμματα και αντίστοιχες δράσεις αμυντικού χαρακτήρα. Στo ερώτημα για το πώς μπορούν να ενταχθούν οι ελληνικές αμυντικές επιχειρήσεις σε αυτή τη στρατηγική ο κ. Ροζολής σημειώνει πως «η Ευρώπη δέκα χρόνια πριν άκουγε για άμυνα και έβγαζε καντήλες. Τα άρματα της Ρωσίας στην Ουκρανία τούς ξύπνησαν απότομα. Η Ευρώπη όμως έχει ένα καλό. Μπορεί να αργούμε γιατί μιλάμε όλοι μαζί και πρέπει να συνδυαστούν όλες οι χώρες, αλλά όταν προχωρήσει, προχωράει και προχωράει με σταθερά βήματα. Και τώρα βρισκόμαστε εδώ. Χρήματα πάντα υπήρχαν, τα μυαλά έπρεπε να αλλάξουν. Τα μυαλά άλλαξαν. Η Ευρώπη λοιπόν για πρώτη φορά χρηματοδοτεί από υποδομές, δηλαδή εργοστάσια, μηχανήματα έως και την ανάπτυξη των προϊόντων. Περάσαμε από τη φάση των ερευνητικών προγραμμάτων και τώρα πάμε στην ανάπτυξη. Και ελπίζουμε σύντομα να μπούμε και στη λογική όπως βλέπουμε στις Ένοπλες Δυνάμεις της Αμερικής. Αυτό προσφέρει στην Ελλάδα μια τεράστια ευκαιρία, γιατί γινόμαστε μια οικογένεια. Η χώρα μας μπορεί να κουμπώσει όχι μόνο στα ελληνικά προγράμματα, αλλά μπορεί να συνδυαστεί, να ενταχθεί στο supply chain, στην αλυσίδα προμηθειών των μεγάλων εταιρειών. Η στρατηγική έχει αλλάξει. Οι ελληνικές εταιρείες που επιβίωσαν από την τρομερή περίοδο του 2010 με 2020 περίοδο κατά την οποία στην Ελλάδα μηδενίστηκαν οι αμυντικές προμήθειες, αυτές οι εταιρείες τώρα αναπτύσσονται πάρα πολύ γρήγορα, μαζί με νέες επιχειρήσεις, και έχουν διέξοδο στην Ευρώπη. Γιατί οι ελληνικές εταιρείες είδαν ότι εκεί υπάρχει δυνατότητα. Έχουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Άρα, η απάντησή μου είναι ότι όσον αφορά τις ελληνικές εταιρείες, είμαστε πάρα πολύ καλά τοποθετημένοι, πληροφορημένοι και μέχρι στιγμής υπάρχουν και πολύ σημαντικά έσοδα που υπερβαίνουν τα 200-250 εκατομμύρια συνολικά από τα προγράμματα του EDF».
Θεσμικό κενό
Αυτό που λείπει, σύμφωνα με τον κ. Ροζολή, είναι «η αντίστοιχη οργάνωση από την ελληνική δημοκρατία, από το κράτος, από το Υπουργείο Άμυνας, εγχώρια συμμετοχή στα αμυντικά προγράμματα και ίδρυση θεσμικού φορέα Αμυντικής Βιομηχανίας. Επίσης λείπει η στρατηγική της χώρας για το τι θέλει να κατασκευάσει στον αμυντικό τομέα. Δεν γίνεται κάθε φορά που έρχεται ένας καινούριος υπουργός η μαύρη τρύπα στο Υπουργείο να είναι η αμυντική βιομηχανία. Και τι εννοώ. Για τα θέματα του στρατού θα εμφανιστεί ο Αρχηγός Στρατού, Αεροπορίας, Ναυτικού, ο ΓΕΕΘΑ και θα τον ενημερώσουν. Και υπάρχει και ένα σύστημα που ευτυχώς ό,τι και να γίνει θα έχει συνέχεια. Για την αμυντική βιομηχανία υπάρχει κενό. Οπότε έχουμε στην καλύτερη περίπτωση αλληλοσυγκρουόμενες κάθε φορά απόψεις. Δεν μπορεί να βασιζόμαστε σε συμβούλους ή σε σκέψεις κάποιων ανθρώπων οι οποίοι μετά από δύο χρόνια αντικαθίστανται από άλλους. Θέλω να πω ότι αυτό που χρειάζεται είναι μία κρατική δομή. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι χώρες έχουν μια αντίστοιχη κρατική δομή για την αμυντική τους βιομηχανία, από το Υπουργείο Αμυντικής Βιομηχανίας στην Αυστραλία, από την παντοδύναμη Γενική Γραμματεία που υπάγεται στον Ερντογάν στην Τουρκία, σε όλες τις χώρες υπάρχουν κυβερνητικές δομές. Δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο, για έναν υφυπουργό. Μιλάμε για μία δομή. Μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι θα είναι στρατιωτικοί, θα είναι οικονομολόγοι, θα είναι νομικοί και από άλλα τμήματα του δημοσίου και οι οποίοι για χρόνια θα ασχολούνται με την αμυντική βιομηχανία. Θα ξέρουν τις δυνατότητες της Ελλάδας, τη δραστηριότητα των εταιρειών, θα ξέρουν ποια είναι η στρατηγική μας. Έχουμε κάνει πάρα πολλά πράγματα, πρέπει να κινηθούμε γρηγορότερα. Γιατί να μην έχουμε το 25% ελληνική συμμετοχή στα εξοπλιστικά προγράμματα από την πρώτη μέρα. Ξέρετε πώς θα το είχαμε. Αν υπήρχε αυτή η δομή, δεν θα υπήρχε ποτέ πιθανότητα να προχωρήσεις σε ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα και να μην πεις «παιδιά, μπράβο, συγχαρητήρια, μαχητικά αεροσκάφη, φρεγάτες, οτιδήποτε. Το 25% που είναι». Αυτό το 25% σήμερα το έχει πει ο Πρωθυπουργός, το έχει πει ο Υπουργός. Δεν ξέρω αν σε μια επόμενη κυβέρνηση κάποιος θα πει όχι 25%, 27% ή 17% ή τίποτα. Χρειαζόμαστε άμεσα λοιπόν μια τέτοια δομή. Τα περισσότερα κόμματα στη Βουλή μπορεί να μην συμφωνούν για τις αμυντικές δαπάνες, αλλά σχεδόν όλοι συμφωνούν στην ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας. Άρα λοιπόν να υπάρχει μια δομή, με υπερκομματικό χαρακτήρα και διάρκεια».
Δίνοντας τα παραδείγματα της αμυντικής βιομηχανίας του παρελθόντος ο κ. Ροζολής σημειώνει πως «το 1922 η Πυρκάλ του Μποδοσάκη προμήθευε τον ελληνικό στρατό με όπλα πυροβόλα μέχρι και συστήματα επικοινωνίας. Η ίδια εταιρεία προμήθευε και τους φραγκικούς και τους δημοκρατικούς στην Ισπανία. Στην Ελλάδα, όσο πάμε πίσω, τη δεκαετία 1990 με 2000, φτιάξαμε τα τρία από τα τέσσερα καλύτερα υποβρύχια στον κόσμο, ναυπηγήσαμε τις τρεις από τις τέσσερις ΜΕΚΟ, που τότε ήταν οι αντίστοιχες FDI. Είναι αδιανόητο σήμερα να μην μπορούμε να κάνουμε πράγματα που κάναμε πριν από 30 χρόνια. Έχουμε πολύ μεγάλες δυνατότητες και εάν είχαμε τη σωστή συνεργασία που επιζητούμε από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, θα κάναμε, το πιστεύω ότι θα κάνουμε θαύματα».
Αμυντική τεχνολογία
Το πεδίο των μαχών αλλάζει. Έχει γίνει αρκετά πιο ψηφιακό. Σύμφωνα με τον κ. Ροζολή, «σήμερα, σε αυτόν τον τομέα, μπορεί μια ομάδα πέντε παιδιών που τους κόβει το μυαλό και έχουν κάνει τις κατάλληλες σπουδές να δημιουργήσουν ένα software για να το πω απλά και να είναι πρωτοπόροι παγκοσμίως. Εδώ πρέπει να πάει η Ελλάδα. Στην τεχνολογία, στα drone, στα δορυφορικά συστήματα. Αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε. Πρέπει να κοιτάμε μακριά με προγραμματισμό. Μόλις το επιλύσουμε αυτό, θα δούμε θαύματα. Ζούμε σε μια χώρα που η κοινωνία καταλαβαίνει τι σημαίνει άμυνα. Είμαστε σε μια χώρα που έχει επενδύσει και σε ανθρώπους. Επίσης η Ευρώπη έχει αφυπνιστεί. Πρέπει να συνεργαστούμε βιομηχανία και κράτος και θα προκύψουν καταπληκτικά αποτελέσματα».
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
