Κάλλιο αργά παρά ποτέ
Στον πρόσφατο εργασιακό νόμο, υπήρχε ξεχωριστό κεφάλαιο με σειρά διατάξεων που αφορούν την Υγεία και την Ασφάλεια στους χώρους εργασίας.
Ήδη κάποιες από αυτές, με ξεχωριστές υπουργικές αποφάσεις, έχουν τεθεί σε πλήρη ισχύ. Μία εξ αυτών αναφέρεται στην καταπολέμηση της βίας και της παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς, ενώ υπάρχει ειδική μνεία σε εργαζόμενους, που ταυτόχρονα, είναι και θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Η προστασία όποιου προβεί σε σχετική καταγγελία, αποτελεί το κρίσιμο ζητούμενο.
Το συγκεκριμένο θέμα, της παρενόχλησης στην εργασία, βεβαίως και αφορά περισσότερο της γυναίκες. Το «ασθενές φύλο» τιμωρείται, επειδή τολμά να διαθέτει κάλος, που συχνά συνδυάζεται με εξυπνάδα. Βρίσκεται σε μειονεκτική θέση, επειδή ξεχωρίζει σε ένα χώρο δουλειάς, με την εργατικότητα, την σπιρτάδα και ενίοτε την ομορφιά που το διακρίνει.
Τυχόν καταγγελίες περιστατικών παρενόχλησης ή ακόμα και βίας (λεκτικής και σωματικής) δεν βρίσκουν, συχνά, την ανάλογη υποστήριξη. Τα στόματα δεν ανοίγουν εύκολα για να μιλήσουν, για να πουν την αλήθεια: Η καταγγέλλουσα, πολλές φορές εισπράττει απομόνωση που δεν της αξίζει.
Σύμφωνα με την απόφαση, επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα που απασχολούν πάνω από 20 άτομα, οφείλουν να υιοθετούν πολιτική για την πρόληψη, διαχείριση και καταπολέμηση εσωτερικών καταγγελιών, σχετικά με περιστατικά βίας και παρενόχλησης στην εργασία.
Στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα για την καθοδήγηση και υποστήριξη και των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, για την επανένταξή τους στο χώρο εργασίας.
Το πρόβλημα είναι ευρύτερα κοινωνικό: Χρειάζεται σοβαρή εκπαίδευση στο ίδιο το κύτταρο, την οικογένεια. Από μικρά παιδιά, πρέπει τα αγόρια να μαθαίνουν να σέβονται τα κορίτσια, αλλά και τα κορίτσια να διεκδικούν το σεβασμό που τους αξίζει. Στο σχολείο, επίσης, πρέπει να γίνεται ανάλογη «προπόνηση» πριν τα χθεσινά παιδιά, βρεθούν σήμερα στην εργασιακή αρένα. Λέξεις όπως «σεβασμός», «αγωγή» και «ευγένεια» πρέπει να μπαίνουν από νωρίς στο λεξιλόγιο των παιδιών. Για να παράγουν τα ανάλογα αποτελέσματα, στο μέλλον,
Όλα αυτά όμως, απαιτούν χρόνο για να εφαρμοστούν, για να εμπεδωθούν και να γίνουν συνείδηση σε μεγάλη μερίδα πολιτών – εργαζομένων. Και ο χρόνος αυτός, δεν υπάρχει.
Σε μια αγορά που το 2025, τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι «έγραψε» αρνητικό ρεκόρ, με πάνω από 200 θύματα από εργατικά ατυχήματα και περισσότερους από 332 σοβαρά τραυματίες, είναι ολοφάνερο ότι η πορεία της δεν είναι ομαλή. Τα ίδια και χειρότερα, όταν πρέπει να «ανοίξουν στόματα» για να μιλήσουν για περιστατικά βίας και παρενόχλησης. Η οικοδόμηση εμπιστοσύνης προς τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, θέλει χρόνο για να λειτουργήσει στην πράξη. Η διάταξη νόμου και η υπουργική απόφαση, είναι μια αφετηρία. Κάλλιο αργά…
