Στην Πνύκα, με τον Παρθενώνα να δεσπόζει στο βάθος, ο Ρόυμπιο έδωσε «την καλύτερη ομιλία που έχει εκφωνήσει δυτικός πολιτικός εδώ και χρόνια», λέει ο Αλεξάντερ Μουνγκία. Παρόλα αυτά ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, συμπληρώνει, πήρε από την αρχαία Αθήνα το λάθος στρατηγικό μάθημα.
Σε άρθρο του στον Spectator, με τίτλο «Ο Ρούμπιο διάλεξε τον λάθος Αθηναίο», ο αρθρογράφος διατυπώνει μια κριτική που αποκτά ιδιαίτερο βάρος ακριβώς επειδή ξεκινά από τον θαυμασμό.
Αναγνωρίζει στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών σοβαρότητα, πολιτική προοπτική και μια εύστοχη διάγνωση για τις αδυναμίες της Ευρώπης. Αμφισβητεί, όμως, τη συνταγή που προτείνει για την υπέρβασή τους.
Το ερώτημα που θέτει είναι αν η Δύση χρειάζεται απλώς περισσότερη τόλμη — ή αν χρειάζεται πρωτίστως να ξεχωρίζει την τόλμη από την υπερεπέκταση.
Ο ύμνος στο θάρρος και το πρόβλημα των ορίων
Ο Μουνγκία συμφωνεί με τον Ρούμπιο ότι η Ευρώπη πέρασε δεκαετίες αναθέτοντας σε άλλους την άμυνά της και, σε μεγάλο βαθμό, την υπεράσπιση του αυτοσεβασμού της.
Θεωρεί επίσης σημαντική την επαναφορά της αρχαιοελληνικής έννοιας του «θυμού»: της εσωτερικής ορμής που συνδέεται με το πάθος, τη δύναμη, το θάρρος και την υπερηφάνεια.
Η ένστασή του αρχίζει από τις αρετές που επέλεξε να εξυμνήσει ο υπουργός: την ακατάπαυστη φιλοδοξία, το ρίσκο, τη δόξα και τη δυσφορία απέναντι σε κάθε όριο. Αντίστοιχα, η ιστορική διαδρομή που παρουσίασε περνούσε από τον Αλέξανδρο, τον Καίσαρα και τον Κορτές, για να καταλήξει στην Αμερική ως ηπειρωτική αυτοκρατορία.
Αυτή η αντίληψη, υποστηρίζει ο αρθρογράφος του Spectator, παραπέμπει περισσότερο στον Αλκιβιάδη παρά στον Περικλή, τον Αθηναίο πολιτικό που ο Ρούμπιο επικαλέστηκε ονομαστικά.
Ο Περικλής γνώριζε πότε να συγκρατήσει την Αθήνα
Ο Περικλής οδήγησε την Αθήνα στον πόλεμο με τη Σπάρτη, αλλά η στρατηγική του στηριζόταν στην προσοχή και στην αυτοσυγκράτηση.
Ήθελε την πόλη προστατευμένη πίσω από τα τείχη της, με εμπιστοσύνη στον στόλο της και χωρίς προσπάθεια διεύρυνσης της αυτοκρατορίας όσο διαρκούσε ο πόλεμος. Όπως υπενθυμίζει ο Μουνγκία, αυτή η τελευταία προειδοποίηση καταγράφεται στον Θουκυδίδη.
Μετά τον θάνατο του Περικλή από τον λοιμό, το 429 π.Χ., οι διάδοχοί του εγκατέλειψαν τη γραμμή του. Ανάμεσά τους ξεχώρισε ο Αλκιβιάδης: χαρισματικός, πλούσιος και διψασμένος για δόξα.
Η απόφαση που οδήγησε στη Σικελική καταστροφή
Το 415 π.Χ., στην ίδια Πνύκα όπου μίλησε ο Ρούμπιο, ο Αλκιβιάδης έπεισε την Εκκλησία του Δήμου να εγκρίνει την εκστρατεία στη Σικελία.
Παραμέρισε τις αντιρρήσεις του Νικία, ο οποίος προειδοποιούσε ότι η Αθήνα είχε ήδη αρκετούς εχθρούς κοντά της. Δύο χρόνια αργότερα, η εκστρατεία είχε καταστραφεί και οι επιζώντες βρέθηκαν αιχμάλωτοι στα λατομεία των Συρακουσών.
Ο Μουνγκία ακούει έναν απόηχο αυτής της επιχειρηματολογίας στην προειδοποίηση του Ρούμπιο ότι η Δύση πρέπει να δράσει τώρα, διαφορετικά θα χάσει τη δυνατότητα να δράσει.
Κατά την ανάλυσή του, ένα δόγμα που απαιτεί ταυτόχρονη κυριαρχία σε κάθε πεδίο, από τα drones έως το Διάστημα, και αντιμετωπίζει κάθε περιορισμό ως έλλειψη θάρρους, κινδυνεύει να οδηγήσει σε ανάλογη στρατηγική αποτυχία.
Το Ιράν και η προειδοποίηση του Θουκυδίδη
Ο αρθρογράφος συνδέει ευθέως την αρχαία εκστρατεία με τον αμερικανικό πόλεμο στο Ιράν. Βλέπει την ίδια επικίνδυνη υπόσχεση: μια μακρινή σύγκρουση που παρουσιάζεται ως σύντομη και ένδοξη, ενώ οι βασικοί ανταγωνιστές παραμένουν ενεργοί.
Πρόκειται για τη δική του ιστορική αναλογία και πολιτική προειδοποίηση: οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν φτάσει στις «Συρακούσες» τους, αλλά, υποστηρίζει, έχουν ήδη βρει τη «Σικελία» τους.
Ο Spectator καταλήγει έτσι στον Θουκυδίδη και στο διαχρονικό δίδαγμά του για τις δημοκρατίες που συγχέουν τη μεγαλοστομία και τη φιλοδοξία με μια συνεκτική στρατηγική.
Ο Μουνγκία θεωρεί τον Ρούμπιο την πιο σοβαρή πολιτική προσωπικότητα του κόμματός του και κατάλληλο για την προεδρική αναμέτρηση του 2028. Η τελική του προτροπή είναι σαφής: διαθέτει ήδη το ρητορικό χάρισμα του Περικλή. Χρειάζεται να υιοθετήσει και τη στρατηγική του.
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
