Είναι η πρώτη μας λέξη. Με τα χρόνια, το «μαμά» γίνεται «μάνα», ύστερα «μητέρα» και στο τέλος πάλι «μαμά». Το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Μάνα, Μητέρα, Μαμά» ανεβαίνει από τις 21 Οκτωβρίου στο Θέατρο Άλμα, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη [Ακομινάτου 15, Μεταξουργείο].
Δεν είναι θεατρικό, είναι ένα κομμάτι από τον κόσμο μας. Όχι γιατί εμπεριέχει την αρχή, τη ρίζα μας, την ίδια μας τη μάνα και τη σχέση μας μαζί της, άρα και τη σχέση μας με την γενέθλια γη, αλλά γιατί κάθε του σχεδόν λέξη είναι μέρος της νεοελληνικής μας λαλιάς, κάθε του σιωπή είναι τόσο γνώριμη όσο εκείνες που στέκονται πάνω από τα κεφάλια του σπιτιού μας.
Ο ηθοποιός της παράστασης Θανάσης Βλαβιανός, μίλησε μαζί μας.
Λίγα λόγια σας για την υπόθεση του έργου;
«Το κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα. Τα παιδιά της την έχουν πείσει να δώσει τη μονοκατοικία της στο Χαλάνδρι αντιπαροχή. Εκείνη ζει με τον μικρό της γιο και τη γυναίκα του, η οποία τη φροντίζει. Βρισκόμαστε λίγους μήνες πριν εγκατασταθούν στο καινούργιο τους σπίτι. Τα παιδιά της, όμως, δεν θέλουν να την πάρουν μαζί τους και προσπαθούν να τη βάλουν σε γηροκομείο. Κι εκεί, αρχίζει η ιστορία μας…»
Ποια κεντρικά θέματα συναντάμε στον πυρήνα του;
«Τα κεντρικά θέματα που συναντάμε στο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου είναι βαθιά ανθρώπινα ζητήματα, που παραμένουν διαχρονικά και συναντώνται ακόμη και σήμερα μέσα στην ελληνική οικογένεια. Η σχέση μητέρας και παιδιών, η μοναξιά, η ανάγκη για φροντίδα και η θέση των ηλικιωμένων μέσα στην οικογένεια. Άνθρωποι που κάποτε φρόντιζαν τους άλλους, έρχονται οι ίδιοι αντιμέτωποι με την ανάγκη να τους φροντίσουν. Και κάπου εκεί, γεννιέται ένα δύσκολο ερώτημα: ποιος φροντίζει, τελικά, ποιον; Ένα ζήτημα που, στη σημερινή πραγματικότητα, δεν είναι μόνο συναισθηματικό αλλά μπορεί να γίνει ακόμη και ζήτημα επιβίωσης για μια οικογένεια».
Μια περιγραφή του ρόλου σας;
«Εγώ υποδύομαι τον Μεμά, τον μικρότερο από τους δύο γιους. Η μητέρα μένει στο σπίτι του, μαζί με τη γυναίκα του, τη Βαρβάρα, η οποία και τη φροντίζει. Ο Μεμάς βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα βαθύ συναισθηματικό δίλημμα: από τη μία, η ανάγκη του για ζωή και για τη δημιουργία της δικής του οικογένειας και, από την άλλη, η αγάπη του για τη μάνα του. Οι ενοχές που νιώθει απέναντι στη μητέρα του και στη γυναίκα του, για διαφορετικούς λόγους, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία του μέσα στο έργο».
Μιλήστε μας και για τους άλλους ήρωες.
«Στο έργο βλέπουμε τη μάνα, τους δύο γιους, τον Μεμά και τον Σωτηράκη, και τις γυναίκες τους, τη Βαρβάρα και την Μπέμπα, αντίστοιχα. Ο καθένας είναι διαφορετικός από τον άλλον, κι όμως μπορούμε όλοι να αναγνωρίσουμε στα πρόσωπά τους τον αδελφό μας, τον φίλο μας, τον γείτονά μας. Είναι άνθρωποι χειροπιαστοί, με αδυναμίες, φόβους και επιθυμίες. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί ήρωες. Υπάρχουν άνθρωποι και προβλήματα που διαπερνούν τις ζωές τους, συχνά πέρα από τις επιθυμίες τους και πέρα από τα “μπορώ” τους».
Πού εστίασε η σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη;
«Ο Μάνος Καρατζογιάννης, πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου, προσπαθεί να μας απομακρύνει από το ηθογραφικό στοιχείο του έργου και να εστιάσουμε στην απόδοση της αλήθειας αυτών των ηρώων, των αδιεξόδων τους και της βαθιάς ανάγκης τους να σταθούν όρθιοι, κάπου ανάμεσα στα “θέλω” και στα “πρέπει”».
Κάποια λόγια του έργου ή κάποια σκηνή που ιδιαίτερα σας διακινεί;
«Είναι μια φράση που τρέχει συνέχεια στο μυαλό μου: “Πού να την πας; Να φύγει απ’ τα καλά της, να πάει που; Αλαλούμ σε όλα”».
Αριστούργημα, είχε χαρακτηρίσει το έργο ο Ιάκωβος Καμπανέλλης· τι είναι αυτό που το κάνει να αντέχει στον χρόνο;
«Το έργο γράφτηκε το 1979, πριν από 47 χρόνια, κι όμως είναι, δυστυχώς, σαν να γράφτηκε σήμερα. Το πρόβλημα της τρίτης ηλικίας παραμένει και σήμερα άλυτο, όπως και τότε. Είναι ένα ζήτημα που, λίγο ή πολύ, όλοι θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας, ανάλογα βέβαια και με την οικονομική μας κατάσταση».
Κωμωδία με δάκρυα και δράμα με γέλια· πόσο εύκολο είναι το πέρασμα από το ένα συναίσθημα στο άλλο;
«Στόχος μας στην παράσταση είναι το πέρασμα αυτό να γίνει ζωή! Γιατί, όπως είχε πει και ο Τσάρλι Τσάπλιν: “Η ζωή είναι τραγωδία σε κοντινό πλάνο αλλά κωμωδία σε μακρινό πλάνο”. Ελπίζουμε να τα καταφέρουμε!»
Σκέψεις, συναισθήματα που θα πάρει ο θεατής από τη συνάντησή του με την παράσταση;
«Δεν ξέρω τι σκέψεις και τι συναισθήματα θα πάρει ο κάθε θεατής από την παράσταση. Εγώ θα ήθελα να καταφέρουμε να τον βάλουμε μέσα στην ψυχή αυτών των ανθρώπων και, μέσα απ’ αυτούς, να συναντήσει πράγματα δικά του, πολύ προσωπικά».
«Μάνα, Μητέρα, Μαμά»· δυο κουβέντες σας για τον τίτλο;
«Θα μπορούσε κανείς να γράψει ολόκληρο βιβλίο γι’ αυτές τις τρεις λέξεις: μάνα, μητέρα, μαμά. Δεν ξέρω αν σε κάποια άλλη γλώσσα μπορεί κανείς να μεταφέρει τη χροιά, τη γεύση, το άρωμα, τη μυρωδιά που έχει η καθεμία από αυτές. Ούτε νομίζω πως υπάρχει σε άλλη γλώσσα μία μόνο λέξη που να μπορεί να χωρέσει μέσα της τόσες άλλες».
Ένα τραγούδι που, ίσως, σας φέρνει στο νου όσα ζείτε στην παράσταση ή που θα μπορούσατε να συνδέσετε με αυτή; Να κλείσουμε με τους στίχους του;
«Ένα αγαπημένο τραγούδι για τη μαμά είναι το “Maman la plus belle du monde” του Luis Mariano. Και θα ήθελα να κλείσουμε με τους στίχους του Καββαδία: “Εκτός από τη μάνα σου, κανείς δε σε θυμάται σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού”».
Ταυτότητα Παράστασης
Κείμενο: Γιώργος Διαλεγμένος
Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Θανάσης Βλαβιανός, Νεκταρία Γιαννουδάκη, Τόνια Μαράκη, Νίκος Ορφανός και Σμαράγδα Σμυρναίου
Σκηνικά: Άγγελος Αγγελή
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Βοηθός σκηνοθέτη: Κρυσταλλία Θεοδώρου
Creative Agency: GridFox
Δημόσιες Σχέσεις: Αντώνης Κοκολάκης
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Άρης Λουπάσης
Παραγωγή: Non Grata Productions
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/mana-mitera-mama/
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
